Në disa ishuj të Indonezisë jeton një krijesë që duket sikur ka dalë nga ndonjë tregim i lashtë me përbindësha. Quhet dragoi i Komodos – dhe po, është hardhuca më e madhe në botë.
Kur e sheh për herë të parë, të krijon ndjesinë se koha ka mbetur pezull. Trup i gjatë deri në 3 metra, peshë që mund të kalojë 70 kilogramë, lëkurë e trashë, sy të ftohtë dhe një gjuhë e gjatë e verdhë që del e hyn vazhdimisht për të “provuar” ajrin.
Një grabitqar i durueshëm
Dragoi i Komodos nuk vrapon gjatë si disa grabitqarë të tjerë. Ai pret. Rri i palëvizshëm, pothuajse si një shkëmb, dhe afrohet ngadalë. Ka nuhatje shumë të zhvilluar – mund të ndiejë aromën e gjakut në disa kilometra largësi.
Dikur mendohej se ai vriste vetëm falë baktereve në gojë. Sot dihet se sekreti i tij është edhe më i frikshëm: ai ka helm të lehtë që pengon mpiksjen e gjakut dhe ul presionin e prenë. Një kafshim i vetëm shpesh mjafton.
Një fillim i vështirë për të vegjlit
Jeta për dragoin e vogël nuk është aspak e sigurt. Madje rreziku i parë vjen nga… dragoi i madh. Të rriturit mund të hanë të vegjlit e llojit të tyre. Për këtë arsye, këlyshët kalojnë vitet e para të jetës nëpër pemë, larg tokës ku sundojnë të mëdhenjtë.
Vetëm kur rriten dhe bëhen mjaftueshëm të fortë, zbresin dhe fillojnë jetën si grabitqarë të vërtetë.
Një specie e kufizuar në hartë
Dragoi i Komodos jeton vetëm në disa ishuj të vegjël. Kjo e bën të veçantë, por edhe të brishtë. Ndryshimet klimatike, rritja e nivelit të detit dhe aktiviteti njerëzor janë kërcënime reale për të ardhmen e tij.
Megjithatë, ai vazhdon të mbijetojë – një relike e gjallë e kohëve parahistorike.
Kur e sheh, e kupton pse njerëzit kanë shpikur legjenda për dragonj. Sepse ndonjëherë, natyra nuk ka nevojë për fantazi. Ajo është mjaftueshëm e egër vetë.
