6.1 C
Pristina
Tuesday, July 27, 2021
Home Blog

Shumica e informacionit të rremë mbi vaksinat vjen nga vetëm 12 njerëz në rrjete sociale, zbulon studimi

0

Shumica dërrmuese e teorive të dezinformimit dhe konspiracionit anti-vaksinë Covid-19 e kanë origjinën nga vetëm 12 persona, gjeti një raport nga Qendra Kundër Urrejtjes Dixhitale (CCDH) cituar nga Shtëpia e Bardhë.

CCDH, një organizatë jo-fitimprurëse dhe jo-qeveritare në Mbretërinë e Bashkuar / SHBA, zbuloi në mars se këto 12 personalitete në internet kanë një ndjekje të kombinuar të 59 milion njerëzve nëpër platforma të shumta të mediave sociale, me Facebook që ka ndikimin më të madh .

CCDH analizoi 812,000 postime në Facebook dhe zbuloi se 65% vinin nga këto 12 dezinformues.  Vetëm në Facebook, ata janë përgjegjëse për 73% të të gjithë përmbajtjes anti-vaksinë, megjithëse vaksinat janë konsideruar të sigurta dhe efektive nga qeveria amerikane dhe agjencitë e saj rregullatore. Dhe 95% e dezinformatave të Covid të raportuara në këto platforma nuk u hoqën.

SCAN

Burimi: The Guardian

Çfarë ishte tregu reciprok në Shqipërinë e viteve ’40-’50?

0

Në vitin 1948, pas ndërprerjes së furnizimit me triska të fshatarësisë, filloi zbatimi i një sistemi të ri grumbullimi dhe furnizimi për fshatarësinë, nëpërmjet të ashtuquajturës “Tregti reciproke”.

Më konkretisht, sistemi i plotë i “këmbimeve reciproke” ndërmjet shtetit dhe fshatarësisë, filloi të veprojë nga data 1 janar 1949.

Përmes këtij sistemi, fshatarësia duhet të furnizonte shtetin me sasinë e nevojshme të produkteve bujqësore, blegtorale, bimëve industriale dhe bimëve mjekësorë që ajo prodhonte. Nga ana tjetër, shteti, nëpërmjet kooperativave të shitblerjes, merrte përsipër të furnizonte fshatarësinë me mallra industriale, që nuk prodhoheshin në fshat, me çmime më të ulëta se tregu i lirë. Nga jashtë të krijohej përshtypja e vendosjes së një sistemi, që respektonte interesat reciproke të të dy palëve: të fshatarësisë dhe të shtetit.

Fshatarësia i siguronte shtetit sasitë e nevojshme të produkteve që ajo prodhonte dhe në këmbim të kësaj, shteti e furnizonte fshatarësinë me mallrat qe ajo nuk i prodhonte. Llojet dhe sasia e mallrave që fshatari fitonte të drejtën të blinte në kooperativat e shitblerjes me çmime të garantuara reciproke, përcaktoheshin nëpërmjet lëshimit të bonove ose kuponave të tregut reciprok nga ana e grumbulluesit shtetëror, që pranonte dorëzimin e produkteve bujqësore e blegtorale të fshatarit.

Pra, në këtë partneritet ose “këmbim reciprok” të gjitha kushtet e këmbimit vendoseshin nga shteti apo nga aparati i nomenklaturës së diktaturës.

Burimi: Banka e Shqipërisë

*Material i përgatitur nga portali SCAN. Ripublikimi mund të bëhet vetëm kundrejt citimit të autorësisë dhe burimit origjinal.

Shqipëria dhe ‘eksperimenti’ me bananet e Somalisë në 1940! Historia e një koncesioni të pazakontë

0

Nga Kreshnik KUÇAJ/SCAN

Kompania e monopolit të bananeve (Regia azienda monopolio banane (RAMB), ishet një kompani shtetërore italiane aktive në vitete 1930-1940. Ajo u themelua me qëllimin që të transportonte dhe tregtonte në Itali bananet e prodhuara në koncesionet bujqësore që lindën në ato vite në koloninë e Somalisë italiane.

Pas Depresionit të Madh, bananet ishin kthyer në kulturën bujqësore më fitimprurëse dhe shiheshin si zëvëndësuese të fitimeve, në kushtet kur çmimi i pambukut ishte përgjysmuar.

Po ashtu, kjo krizë ekonomike kishte vënë në vështirësi edhe sektorin e transportit detar të Italisë e në këto kushte kërkoheshin ide të pazakonta për rimëkëmbjen ekonomike.

Në këto kushte, propozimi që vjen është ai për t’u hedhur në një treg që po njihte rritje të fortë; ai i bananeve.

Veç vlerave ushqimore e pëlqyeshmërisë në konsum, banania në ato kohë konsiderohej edhe si ‘fruti i punëtorëve’ për faktin se ishte shumë praktike për t’u konsumuar nga punëtorët edhe gjatë kohës së punës sepse pjesa e konsumueshme e frutit nuk prekej me dorë pasi mbrohej nga lëkura e saj.

Në këto kushte, me 2 dhjetor të vitit 1935 u krijua kompania e monopolit të bananeve që ishte në kontrollin e varësinë e Ministrisë së Kolonive. Kjo kompani veç anijeve të mëdha që shërbenin për transportin e bananeve ngriti në qytetet e mëdha italiane edhe magazinat e posaçme për ruajtjen e bananeve.

Pas Luftës së Dytë Botërore, kjo kompani u shkri.

Shqipëria dhe ‘eksperimenti’ me bananet somaleze

Në Arkivën e Shtetit gjendet një korrespondencë e prillit të vitit 1940, ndërmjet Drejtoratit të Partisë Fashiste (zyra ekonomike në Tiranë) dhe Ministrisë së Afrikës Italiane, lidhur me lëshimin e një koncesioni një firme italiane për të shitur banane në Shqipëri.

Dokumenti ka si objekt “Eksperimentimin e prezantimit të bananeve somaleze në Shqipëri dhe dhënien e koncesionit të dyqaneve të shitjes së tyre në mënyrë direkte në popullatë”.

Në lëtërkëmbime rezulton se në tregjet shqiptare kishin nisur tashmë të tregtoheshin banane. Por në këto kushte, kërkesa ishte që të kishte një koncesion të posaçëm që vendoste rregull në tregtim. Skema që parashikohej ishte e njëjtë me atë të Italisë e si rrjedhojë edhe modeli që u propozua në atë vit ishte ai i kontrollimit të tyre përmes dhënies së një koncesioni. Koncesionari kishte detyrimin që të vendoste disa banakë të posaçëm në qytetet kryesore të Shqipërisë ku të tregtohej vetëm aty. Një nga shqetësimet që shprehej është se jo vetëm çmimet ishin abuzive shpeshherë por edhe cilësia e tyre ishte shumë e ulët. Në këto kushte, koncesioni shihej si mundësi për të rritur cilësinë e produktit në treg e nga ana tjetër edhe për të vendosur në kontroll çmimin.

Personi që iu dha koncesioni quhej Martino Farinetti. Në atë kohë, Shqipëria konsiderohej si pjesë e Italisë,  si rrjedhojë e pushtimit të prillit të vitit 1939. Pavarësisht vendosjes së monopolist dhe dhënies së koncesionit, tregu i bananeve në Shqipërinë e atyre viteve përballej me “evazion”.

Përfundimi i Luftës së Dytë Botërore solli shkrirjen e kompanisë italiane të bananeve e si rrjedhojë edhe në Shqipëri u reflektua mungesa e këtij produkti. Vetëm në vitet ’90 në Shqipëri u rikthye me një intensitet të lartë importi i bananeve, që u bë një frut tej mase i kërkuar nga konsumatorët shqiptarë dhe vijon të jetë deri në ditët e sotme.

*Material i përgatitur nga portali SCAN. Ripublikimi mund të bëhet vetëm kundrejt citimit të autorësisë dhe burimit origjinal.

Studimi më i ri / Ja sa zgjasin antitrupat kundër Covid19 në trupin tonë

0

Antitrupat e zhvilluar kundër Covid rezistojnë për një kohë të gjatë në të shëruar: konfirmimi vjen edhe një herë nga Vo ‘Euganeo, qyteti Veneto që u bë, në pranverën e vitit 2020, një model ndërkombëtar i kontrollit të suksesshëm të shpërthimit të CoViD-19, dhe që prej atëherë më shumë herë lëndë e studimeve shkencore. Nga një fushatë masive e depistimit që përfshiu pothuajse të gjithë popullsinë e Vo ‘del se antitrupat anti-Covid të prodhuar në përgjigje të një infeksioni natyror qëndrojnë në trup për të paktën nëntë muaj, pavarësisht nga ashpërsia e sëmundjes: me pak fjalë, madje edhe për asimptomatikët.

Shkencëtarët nga Universiteti i Padova dhe Kolegji Imperial në Londër tamponuan 85% të 3,000 banorëve të Vo ‘midis shkurtit dhe marsit 2020, pas vdekjes së një banori nga Covid në 21 shkurt 2020. Njerëzit u testuan përsëri në maj dhe nëntor 2020, për të monitoruar nivelet e antitrupave ndaj koronavirusit. Analizat e botuara në Nature Communications tregojnë se 98.8% e popullatës së sëmurë nga pranvera kishin ende sasi të zbulueshme të antitrupave në nëntor, nëntë muaj më vonë.https://central.gjirafa.com/renderer.html?v=1.1

Dhe këtu fillon pjesa më interesante: për të filluar, duket se nuk ka asnjë lidhje midis ashpërsisë së simptomave fillestare dhe nivelit të antitrupave të lënë – cilësia e përgjigjes imune prandaj nuk varet nga rrjedha e sëmundjes . Përveç kësaj, edhe pse antitrupat në të gjithë pacientët përjetuan një rënie të përgjithshme midis majit dhe nëntorit, shkalla e zbuluar e kësaj rënie ndryshonte në varësi të llojit të testit të përdorur. Në fakt, ekzistojnë metoda të ndryshme serologjike, të afta për të identifikuar antitrupat që lidhen në pjesë të ndryshme të proteinës spike.

“Nivelet e antitrupave ndryshojnë, në disa raste dukshëm, në varësi të testit të përdorur”, shpjegon Ilaria Dorigatti, një nga autorët, “prandaj është i nevojshëm kujdes kur krahasoni nivele të ndryshme të infeksionit në popullatë në pjesë të ndryshme të botës, duke përdorur lloje të ndryshme të testeve “.

Pjesa e parë e studimit, ajo që zgjati deri në maj, kishte gjetur një takim të kaluar me virusin në rreth 3.5% të popullsisë, me një prevalencë të lartë të rasteve asimptomatike. Kjo “ndjekje” e dytë tregon një rënie të përgjithshme të antitrupave pas nëntë muajsh dhe nevojën për të vazhduar mbrojtjen e monitorimit për të ardhmen e parashikueshme. Por puna gjithashtu ofroi disa më shumë informacione se si ngjiten dhe përmbahen infeksionet.

Një person i infektuar me SARS-CoV-2 ka një në katër mundësi të kalojë infeksionin te një anëtar i së njëjtës familje. Për më tepër, siç është gjetur tashmë në studimet e mëparshme, shumica e transmetimit viral (79% e rasteve) i atribuohet vetëm 20% të infeksioneve. Kjo do të thotë që shumica e pacientëve të infektuar nuk gjenerojnë infeksione dytësore, ndërsa një pakicë e pozitiveve sjellin pjesën më të madhe të transmetimit. Prandaj rëndësia e vazhdimit të masave të kufizimit, të tilla si ndarja dhe përdorimi i maskave, edhe në këtë fazë në të cilën vetëm një pjesë e popullatës është plotësisht e vaksinuar kundër Covid.

Së fundmi, hulumtimet tregojnë se gjatë valëve pandemike, në mungesë të masave të tilla si izolimi i shpejtë i pozitiveve dhe bllokimeve të shkurtra, vetëm gjurmimi i kontakteve nuk mjafton për të ndaluar epideminë. Sqaron Andrea Crisanti, i cili mbikëqyri studimin: “Gjurmimi manual i kontaktit (kërkimi i pozitiveve në bazë të kontakteve të njohura dhe të deklaruara) do të kishte pasur një ndikim të kufizuar në frenimin e epidemisë nëse nuk do të shoqërohej me shqyrtim masiv”. Në muajt e ardhshëm, do të jetë e rëndësishme të forconi edhe këtë mjet, ndërsa përpiqeni të përfundoni fushatën e vaksinimit. (FOCUS)

Edel Strazimiri /

Lëngu i patëllxhanit për uljen natyrale të sheqerit në gjak

0

Njerëzit që vuajnë nga diabeti duhet të bëjnë zgjedhje të kufizuara ushqimore. Në veçanti, ata duhet të kufizojnë sasinë e karbohidrateve.

Sipas të dhënave patëllxhani është një nga ushqimet më të mira për diabetikët sepse përmban pak karbohidrate. Me lëngun e tij, mund të përgatisni një pije krejt natyrale për të ulur nivelin e sheqerit në gjak.

Lëngu I Patëllxhanit Për Uljen Natyrale Të Sheqerit Në Gjak
Nëse vuani nga diabeti i tipit 2, duhet të konsumoni më shumë perime që përmbajnë sasi të kufizuara niseshteje por shumë yndyrna të shëndetshme dhe proteina. Nëse diabetikët nuk heqin dorë nga karbohidratet, duhet të paktën të konsumojnë ato ushqime që janë të pasura edhe me fibër.
1 Patëllxhan
Lëngu i një limoni
Ujë

Përgatitja:
Prijeni patëllxhanin në copa të vogla dhe hidhini në një tenxhere të mbushur mesatarisht me ujë. Ziejini për 5 deri në 10 minuta dhe më pas hiqeni tenxheren nga zjarri. Pasi lëngu të jetë ftohur, filtrojeni dhe hidheni në një gotë qelqi. Shtoni lëngun e limonit dhe pijeni. Këtë pije mund ta konsumoni rregullisht për një muaj për të ulur nivelin e sheqerit në gjak në mënyrë natyrale. Mund ta përsërisni pas disa kohësh.

Diabetikët Duhet Të Konsumojnë Më Shumë Patëllxhanë
Patëllxhani është një perime që ka pak karbohidrate por shumë fibër. Kjo perime gatuhet lehtë dhe përfshihet në shumë receta interesante. Patëllxhani është një perime që përmban pak kalori dhe asnjë gjurmë kolesteroli. Sipas të dhënave ai nuk përmban kripë dhe nuk e rrit nivelin e sheqerit në gjak.

Patëllxhani është i mbushur me antioksidantë dhe është efikas në uljen e inflamacionit dhe mbrojtjen e organizmit nga sëmundjet e ndryshme. Patëllxhani përmban kalium, një mineral esencial që parandalon isheminë dhe ngritjen e tensionit të gjakut. Patëllxhani është një zëvëndësues ideal i mishit në regjimet vegjetariane. Ai ka aftësinë të forcojë kockat, parandalojë osteoporozën, reduktojë simptomat e anemisë, fuqizojë funksionet e trurit, përmirësojë shëndetin kardiovaskular, sistemin tretës, ndihmojë me rënien në peshë.

Godinat më të bukura të botës

0

Festivali Botëror i Arkitekturës ka zbuluar listën prestigjioze të ndërtesave dhe projekteve të reja më të mira nga e gjithë bota.

Lista përfshin projekte komerciale, rezidenciale dhe kulturore, duke përfshirë Qendrën e Ekspozitës Kulturore Kineze në ajër të hapur në Lanzhou dhe një plan për të ruajtur ndërtesën më të vjetër të Abu Dhabit, Kalaja Qasr Al Hosn.

Me çmimet e vitit të kaluar të anuluara për shkak të pandemisë së koronavirusit, lista e këtij viti përmban projekte arkitekturore të përfunduara globalisht midis 2019 dhe 2021.

Fituesit do të vendosen në muajin dhjetor, kur më shumë se 100 gjyqtarë do të mblidhen në Lisbonë, Portugali, dhe për të kurorëzuar Ndërtesën Botërore të Vitit.

Mu

Te varri i mikut më të madh të shqiptarëve

0

Shkruan:Daut Dauti

Në fund të fshatit Brushford, në anën e djathtë të rrugës, gjendet kisha St. Nicholas. Është ditë e diel kurse ora është gati 12. Në rrugë qëndrojnë tre veta duke biseduar. Njëri që mbante një nga ato xhaketat fluroshente të punës, më përshëndeti dhe ky ishte rast t’ia parashtroja pyetjen time.
‘Tashti kryhet mesha dhe mund të bisedosh me priftin. Unë nuk di gjë për këtë punë. Unë vetëm i bie këmbanave të kishës” – më tha.
“Sidoqoftë, qenke njeriu kryesor se pa këmbana nuk funksionon kisha” – ia ktheva dhe qeshëm sa për kurtoazi.
Pak pas orës 12, një prift i moçëm doli para kishës për t’i përcjellur pjesëmarrësit e meshës së kësaj dite. Ishte i gjatë dhe elegant. Me rrobat e tija të bardha që i shkonin gati zhag përtokë, dukej si nga ata templlarët që i shohim në filma.
Nga kisha doli një dyzinë besimtarësh duke e falënderuar dhe biseduar shkurt me priftin, siç e do rasti. Të gjithë ishin njerëz të shtyrë në moshë. Njerëz që nuk e kanë larg vdekjen dhe që mendojnë për këtë gjë. Të rinjtë më nuk shkojnë në kishë.
Me priftin qëndruam në distancë por e krijuam kontaktin vizuel dhe i formuam pamjet miqësore të fytyrave. Kur mendova se më nuk kishte njerëz në kishë, iu afrova dhe ia tregova qëllimin pse isha aty.
“Unë nuk jam në komandë. Duhesh të bisedosh me Jane-in”.
Jane është grua dhe priftëreshë e ngarkuar me shërbim në këtë kishë. Ajo ende bisedonte brenda me dy veta që ishin të vetmit të rinj e që ishin aty për ta organizuar ceremoninë e martesës.
Kur më erdhi radha mua, i tregova priftëreshës se kush isha. ‘Kam ardhur t’a shoh kishëzën ku është varri i Aubrey Herbert-it”- i thashë.
“Shumë njerëz e vizitojnë kishën tonë për shkak të Herbertit, por askush nga ana e juaj” – më tha Jane. Me fjalë tjera, me sa e dinte Jane, shqiptarët nuk e vizitojnë këtë vend.
Jane më njoftoi me gjërat që kanë të bëjnë me arsyen pse Aubrey Herbert ishte varrosur në këtë kishë. Në fakt, kishës, e cila daton që nga shek. XII, në vitin 1926, i është shtuar aneksi që quhet Aubrey Herbert Chapel (Kishëza e Aubrey Herbertit).
Jane ishte në pension por rolin e priftëreshës e ushtronte në mënyrë vullnetare, pa pagesë. Fliste rjedhshëm dhe më ngjyrën e ëmbël të zërit të bënte të koncentroheshe në fjalët e saja. Ishte nga ato gratë që të pushton me pamje dhe çdo regjisor do ta angazhonte në rolin e grave aristokrate angleze.
Megjithatë, ajo nuk dinte ndonjë gjë për rolin që Aubrey Herbert e ka luajtur në historinë e Shqipërisë. Ky ishte rast kur unë mora rolin e meshtarit, me të cilën gjë, mendoj se e impresionova priftëreshën. Por, ajo u gëzua që e mësoi këtë anë të jetës së Herbertit.
Aubrey Herbert, kampioni i pavarësisë së Shqipërisë dhe miku më i madh që ndonjëherë kanë pasur shqiptarët, qëndron në kishëzën e tij. Jeta e tij ka qenë e shkurtë por tejet dinamike. Megjithatë, statuja e tij e shtrirë paraqet gjendjen e tij të qetë. Është e punuar në bronz por e veshur në mermer. Mbi kokë i qëndron shpata e oficerëve, të cilën e ka bartur në luftë. Tërë kishëza është e veçantë. Ulëset janë sjellur nga një kishë tjetër dhe janë të shek. XV. Xhamat e dritareve janë të një lloji të qelqit që gjendet në Ravena të Italisë. Mbi statujë qëndrojnë punime të veçanta nga druri dhe në të, heraldika e familjes së tij. Kjo pjesë e kishës shërben vetëm për raste të veçanta.
Aubrey Herbert (1880-1923) ka qenë i familjes Carnarvon, një familje e vjetër aristokrate dhe ndër më të rëndësishmet në Britani të Madhe e që kishte lidhje të ngushta me familjen mbretërore dhe me influencë në të gjitha qeveritë britanike. Herbert ka lindur në Highclare Caste (shih foton 4). Në rini të hershme shkoi për të jetuar në Pixton Park (foto 5), një pallat me 2000 hektarë tokë, që e mori dhuratë nga nëna e tij, kontesha Carnarvon. Kur vdiq, u varros në këtë kishë, e cila nuk është larg nga vendi ku jetoi.
Jeta e Aubrey Herbertit është e lidhur ngushtë me historinë e shqiptarëve. Aristokratët britanikë gjithmonë mbrojnë ndonjë kauzë të popujve tjerë. Herbert ka qenë turkofil por ai ra në dashuri me shqiptarët dhe u angazhua tërë jetën për pavarësinë e Shqipërisë. Më 1912, para se të fillonte Konferenca e Ambasadorëve në Londër, e themeloi ‘Albanian Commette’ ku i mblodhi intelektualët dhe personalitet e rëndësishme britanike për të ushtruar influencë në vendimet e konferencës ku po vendosej fati i Shqipërisë. Ai e mbajti në kontakt mikun e tij të shtëpisë, Eduard Grey-in, udhëheqësin e konferencës, me zhvillimet në Shqipëri dhe nevojën për pavarësi të këtij vendi. Herbert ishte ai që e solli në Londër delegacionin shqiptar në krye me Ismail Qemalin për të shtruar influencë në vendimet e konferencës. Isa Boletini ishte miku më i ngushtë i Aubrey Herbert-it. Isa ka qenë heroi i Herbertit. Për këtë arsye, Herbert nuk lejoi që Isa Boletini të qëndronte në hotel dhe e mori në shtëpinë e tij në Londër si mysafir personal.
Aubrey Herbert ishte aq i rëndësishëm në themelimin e shtetit shqiptar sa që qeveria e Ismail Qemalit ia ofroi edhe fronin mbretëror. Herbert i plotësonte të gjitha kushtet për mbret të Shqipërisë, por e refuzoi ofertën për shkak se nuk pati përkrahje nga qeveria britanike.
Deri në vitin 1945, Aubrey Herbert ka qenë ndër heronjtë kryesor në Shqipëri. Gjërat ndryshuan kur komunistët erdhën në pushtet. Emri i tij u ndalua të përdorej për shkak se ai ishte aristokrat dhe britanik. Këta ishin armiqt e komunizmit të Enver Hoxhës. Fshati Herbert, të cilin e themeloi dhe e mirëmbante kontesha Carnarvon për hirë të birit të tij, dhe ku qenë vendosur refugjatët nga Kosova, iu ndërrua emri. U shkatërrua edhe biblioteka dhe fusha e tenisit që e ndërtoi familja e tij në Tiranë.Dhe kështu u zhdukën gjurmët e kontributit të Herbertit dhe miku më i madh që kishin shqiptarët u harrua dhe nuk e përmend deri kur ra komunizmi.
Ky është një shembull që tregon se kur historia hyn në shërbim të shtetit, duhet ta luaj rolin e flliqtë. Ka plot gjëra që historia jonë i ka injoruar ose shtrembëruar dhe pasojat ndjehen edhe sot. Mbi këtë budallaki është ngritur armiqësia e shqiptarëve ndaj anglezëve, e cila, në një masë të konsiderueshme, haset edhe sot.

May be an image of tree and nature
May be an image of indoor
May be an image of castle and outdoors

Vetëm se fliste të vërtetën: Vr.asja greke e Gjeneralit Telini që shihte shqiptarët deri në Janinë e Çamëri

0

Më 27 gusht të vitit 1923, në rrugën që bashkon qytetin e Janinës me Kakavijën, 10 kilometër pranë kufirit, njerëz të panjohur vr.anë në një pritë të organizuar Gjeneralin italian Enriko Telini, kryetarin e Komisionit të Lidhjes së Kombeve, të ngarkuar për delimitimin e vijës së kufirit tokësor mes Shqipërisë dhe Greqisë.

Vra.sësit, që kishin bllokuar rrugën me anën e një peme, duke përdorur a.rmë të prodhimit gjerman, ekze.kutuan të gjithë sa ndodheshin në makinë, shoferin, një mjek, adjutantin e Gjeneralit, përfshirë edhe përkthyesin shqiptar.

Ekze.kutimi i gjeneral Enriko Telinit dhe i gjithë stafit të tij futi në lojë një personazh të paparashikueshëm – Kryeministrin italian Benito Musolini. Edhe pse të gjithë ata që hum.bën je.tën i përkisnin një komisioni teknik të dërguar nga Lidhja e Kombeve, Musolini e pa ngjarjen si një çështje eksklu.zivisht italiane.

Kështu, pa asnjë komunikim me Lidhjen e Kombeve, dhe asnjë konsultë me katër fuqitë e mëdha aleate, Anglinë, Francën, Shtetet e Bashkuara dhe Japoninë, ai u vë grekëve disa kushte ultimative që duhet të përmbusheshin brenda 24 orëve.

  • 1-Paraqitje e ndjesës formale nga ana e qeverisë greke për atë italiane.
  • 2-Zhvillimi i një ceremonie solemne fu.nebre për vik.timat e mas.akrës, e mbajtur në Athinë në prani të gjithë anëtarëve të qeverisë greke.
  • 3-Nderime përpara flamurit italian gjatë së njëjtës ditë të ceremonisë fu.nebre.
  • 4-Hapja e një het.imi, ku duhet të bëjë pjesë edhe një përfaqësues italian, koloneli Perrone.
  • 5-Dë.nim kapital për të gjithë autorët e kri.mit.
  • 6-Kompe.nsim në vlerën 50 milionë lira.
  • 7-Nderim usht.arak për të gjithë të rë.nët në momentin e imba.rkimit të tyre për në Itali.

Qeveria greke nuk pranoi të përmbushte të gjithë kushtet. Kaq mjaftoi që Musolini të urdhëronte, pa asnjë lloj hezitimi, flotën detare dhe atë ajrore të përgatiteshin për lu.ftë.

Kështu, më 31 gusht 1923, vetëm katër ditë pas mas.akrës, ush.tria italiane, pas një bom.ba.rdimi të shkurtër, por të përg.jakshëm, pus.htoi ishullin e Korfuzit. Kjo ishte ajo që u pa e mësua nga opinioni botëror.

Por cilat ishin shkaqet e vërteta të vr.asjes së Gjeneral Enriko Telinit?

Edhe pse grekët u munduan t’u hidhnin fajin bandave shqiptare, edhe pse het.imet sërish flisnin për autorë shqiptarë, e vërteta ishte krejt tjetër. Vra.sja ishte porositur nga grekët, ndërsa arsyeja përse Gjeneral Telini duhet të vri.tej ishte edhe më e qartë.

Gjatë gjithë drejtimit të punës prej tij në terren, ai kishte mbrojtur me forcë interesat e Shqipërisë dhe shqiptarëve./Abc/Story

Pamje: Dy “banda” majmunësh luftojnë mes vete, e bllokojnë rrugën

0

Në internet është publikuar pamje e rrallë e dy grupeve të mëdha të majmunëve që luftojnë mes vete para vozitësve të habitur në rrugë.

Zakonisht, majmunët ushqehen mirë nga vizitorët, por izolimi shkaku i valës së tretë të pandemisë ka shkaktuar përsëri mungesë ushqimi për kafshët në Lopburi, qytet në pjesën qendrore të Tajlandës.

Në video shihet se si dy grupet e majmunëve përballen mes vete në një kryqëzim të ngarkuar me automjete. Vozitësit u detyruan që të presin në rrugë për më shumë se katër minuta, shkruan Daily Mail,

Një dëshmitar, Khun Itiphat, tha: “Isha në një ndërtesë afër tempullit, kur i dëgjova majmunët duke klithur. Kishte shumë dhe të gjithë rrinin së bashku. Pashë që kishin një mosmarrëveshje, pastaj të gjithë vrapuan në rrugë dhe filluan të ndeshen.”

Një përleshje e ngjashme masive mes majmunëve kishte ndodhur në marsin e vitit të kaluar, kur dy grupe majmunësh ishin ndeshur nga dy anët e një hekurudhës për shkak të copëzave të ushqimit.

Qyteti ku ndodhi ngjarja e pazakontë vizitohej rregullisht nga turistët para pandemisë. Ata i ushqenin majmunët me shumë ushqime të ëmbla.

Vepra artistike sipas Platonit qetëson luftën e amshueshme dhe ndryshimin e idesë dhe të materies

0

Sipas Plotinit detyra fundamentale e artit qëndron në faktin që në të veçanten të paraqesë pajtimin e plotë të idesë dhe të materies, domethënë të paraqesë idenë si është kthyer dhe ulur në materie, ndërsa materien sesi është ngritur në ide. Vepra artistike qetëson luftën e amshueshme dhe ndryshimin e idesë dhe të materies. Syri i «brendshëm», i cili fillon të shohë kur mbyllet i jashtmi, nuk është i aftë menjëherë të shohë shkëlqimin e plotë të së bukurës. Afrimi ndaj bukurisë më të lartë të shpirtit plotësohet me refuzimin e çdo gjëje trupore, me një ekstazë specifike. Burim i së bukurës është shpirti i bukur, bukuria është, pra, qenësisht subjektive, shpirtërore, çështja e brendshme. Çdo gjë e jashtme në art është e paqenësishme -puna për shembull në materialin prej gurit është punë e skllavëve dhe jo e artistëve – ajo e jashtma, shqisorja në veprën artistike është vetë refleks i së brendshmes dhe në të bazohet. Pikërisht për këtë arsye bukuria është e thjeshtë – dhe jo me kualitet kompleks. Nocioni i të bukurit dhe nocioni i artistikës paraqesin një funksion qenësisht të përbashkët, sepse edhe arti edhe të bukurit shkrihen në një ekzaltacion mistik të frymës. Prandaj, bukuria nuk është ndonjë simetri e pjesëve, ajo nuk gjendet në ndonjë raport objektiv dhe në proporcion ndaj tërësisë, ngase gjërat e bukura janë shpesh shumë të thjeshta, kështu që e bukur është ajo që e pranojmë si gjë të natyrës sonë vetjake, kurse e keqe ajo që për ne është e neveritshme, sepse është në kundërshtim me natyrën tonë të madhërishme. E bukura perceptohet nëpërmjet shpirtit, kurse e keqja është formë e të drejtuarit ndaj trupores dhe materiales, e bukur është diçka që ka formë, kurse e keqe që është pa formë. Për të mundur shpirti ta kuptojë dhe ta pranojë të bukuren, ai duhet të jetë i pastruar, i thjeshtë, i sinqert – duhet edhe vetë të jetë shpirt i bukur. Arti nuk imiton natyrën, por e plotëson natyrën me bukuri atje ku vetë natyra është memece. Çdo gjë tokësore, çdo gjë e njëmendtë është vetëm hije – deri këtu Plotini pajtohet me Platonin. Por arti nuk është – si mendon Platoni – vetëm diçka tokësore, ndijore, por pikërisht në artistikën çdo gjë ndijore tejkalohet për t’u ngritur mbi ekzistencën tonë materiale. Në çastin e frymëzimit, të ekstazës, njeriu e ndien veten si pjesë e një bote më të lartë, bëhet njësoj sikurse edhe pjesa më e vlefshme, më e pafajshme, më e sinqertë e shpirtit të tij. /albertvataj.com/