“Bija ime e bukur, sot është 14 korriku, dita e dytë e Ramazanit. Shejh el-Islām lëshoi një fetva që thoshte se nuk mund të agjërosh. Por unë nuk ndihesha rehat.
Kam ndërmend të agjëroj. Në syfyr, gjeta dy rrënjë çirish (një bar më i vogël se një presh) midis shkurreve. Hëngra syfyr me to. Hapëm llogore të reja gjatë ditës. Nuk kam heshtur kurrë.
Ofensiva është shtuar. Nuk mund të nxirrnim kokën. Në mbrëmje, një ushtar thirri ezanin. Brenda llogores, mensa qarkullonte nga dora në dorë. Të gjithë e prishën agjërimin me ujë. Mendova se isha e vetmja që agjëroja. Doli që e gjithë trupa po agjëronte.
Shishja erdhi tek unë e fundit. Erdhi, por unë u turpërova nga vetja. Të gjithë miqtë e mi agjëruan pa syfyr. Unë, nga ana tjetër, u ndjeva në siklet ndaj miqve të mi sepse hëngra dy çirish.
Atë ditë, derdha lot duke pyetur se si mund t’ua shpërblej banorëve të Erzurumit, Darendesë dhe Jenices.” që u bënë m*rtorë gjatë agjërimit…”
