Sabri HAMITI
TRUNGU ILIR
Rri i verbuar nën Dhé në Mes-Dheun plak
Pi ujin e zi të rrjedhës në qivur
Kur shtrydh dorë e huaj a del gjak
Nga zemra e fundosur gurëzuar në gur
Detet e llahtarshëm a i bashkon urë
Apo fjalët e dashjes shprishen në jehonë
Rri strukur rri dru nuk flet rri gur
Në vitet e reja ndër shekujt e vonë
Rrënjët nën dhé rjepin lëkurën një këmbonë
Prish gjumin e rëndë në tokë e qiell
Degët lidhin kurorë si thikë si këmbonë
Se pijnë ujin tjetër i nxen tjetër diell
Nis këngën e vajin e klith mallshëm me fyell
O valë e tmerrshme o ujë turbull o det
E shpie zërin e tretur rrugës nëpër pyll
Në udhën e bashkimit nisu o vij vetë
Ky shurdhim i moçëm veshët po m’i vret
Nisur në dhenë e njohjes ndër fusha e male
Zgjimi symbyllë solli gjumin mbet shkret
I shtrirë në zhurmë u zhduk dalëngadale
Në zjarrin e dashurisë së një fjale
U skuq u poq molla portokalli e fiku
Lëngun e jetës vala i dha një vale
Frika e heshtja nën dry mbet o iku
Kur ja nëpër terr qeshja e një miku
E rëndë sa kujtesa do shqiptim në lojë
Në sofrën e drurit rrethuar lajmi piku
Fusha mori veshët e mali mori gojë
E rrjetohet biseda thua thue thoj
Vëllai i madh ta mban dhembjen në kokë
Pa shih o zot si qajmë qeshim flasim njësoj
Dhembjen klithjen vdekjen i mbjellim në tokë
Kur dielli shkrumohet në det e në bokë
E i skuq gjurmët në udhëtimin pluhurak
Erren mendimet plas klithja në kokë
Gjaku yt të ndjek në botë e në prak
Rri i verbuar nën Dhé në Mes-Dheun plak
Pi ujin e zi të rrjedhës në qivur
Kur shtrydh dorë e huaj a del gjak
Nga zemra e fundosur gurëzuar në gur
