Në historinë e njerëzimit ka figura që nuk kufizohen thjesht në epokën e tyre, por duken sikur ndryshojnë vetë rrjedhën e kohës. Genghis Khan është një prej tyre. Nga stepat e egra të Mongolisë, një botë e pafundme bari, erërash dhe horizontesh pa fund, ai u ngrit nga një fëmijëri e varfër dhe e rrezikshme për të ndërtuar perandorinë më të madhe tokësore që ka njohur ndonjëherë njerëzimi.
Emri i Genghis Khan për shumëkënd është sinonim i pushtimit, frikës dhe forcës së pamëshirshme. Por pas legjendës së luftëtarit të pathyeshëm fshihet një histori shumë më komplekse, ajo e një strategu gjenial, një udhëheqësi vizionar dhe një njeriu që ndryshoi përgjithmonë mënyrën se si lidhen qytetërimet mes tyre.
Ishte viti 1162, dhe diku në territoret e shkreta të stepës së Euroazisë, një grua ndodhej në grahmat e lindjes. Ajo e dinte se jeta do të ishte tepër e vështirë për fëmijën e saj. Ushqimi që nevojitej për rritjen e tij, ishte një sipërmarrje jo e vogël në truallin e ashpër të stepës – e cila shtrihet nga Oqeani Paqësor në Evropë – dhe luftërat midis fiseve nomade që mbijetuan atje, siç ishin edhe njerëzit e saj, mongolët, ishin të zakonshme.
Prandaj, nëse nuk donin të luftonin njëri-tjetrin, fiset duhet që të ishin të kujdesshëm ndaj dy perandorive të fuqishme në të dyja anët – në perëndim ishte zemra e qytetërimit në shekullin e XX-të, Persia, ndërsa në lindje dinastia Jin (siç njihet në Kinën e sotme).
