Poezi për një portret që mbeti në gjysmë!
Një portret u nis, por nuk u mbarua,
Në kornizën e boshllëkut mbeti ngjyrë e paqartë.
Brushat u ndalën, si fjalët që s’kanë kuptim,
E fytyra mbeti mister, pa sy dhe pa shpirt.
Gjysmë hije, gjysmë dritë, atje ku s’kishte fund,
Mbi letrën e zbrazët, një shikim pa kuptim.
Po si mund të përshkruash një jetë që nuk është ende,
Kur dora ndalon, e pika ngjyrë hesht?
Ndoshta portreti është vetë jetës pamundësia,
Të qëndrosh në hapësirë, pa arritur asnjëherë.
Një ëndërr e paplotë, një rrugë pa fund,
Një jetë që nën hijen e saj mbetet e humbur.
Apo ndoshta, portreti është një heshtje,
Një dritë që shuhen para se të shfaqet.
Po ajo që duhej të ishte, ajo që duhej të ishte,
Mbeti e patjetërsuar, si një buzëqeshje pa buzë.
-Zana Islami-Inforculture-Trungu
Nga: Agron Alibali Gjatë dy viteve të fundit të jetës, Faik Konica u vu nën…
Shndërrimi i një simptome shpesh e nënvlerësuar në një prioritet klinik për t’u…
Lëvizni më shumë . Uluni më pak . Për shumë vite, kjo është konsideruar si një udhëzim…
Lulja Sansevieria nuk kërkon shumë kujdes, rimbillet çdo 2 deri në 3 vjet në…
Mënyra se si e kujtojmë fëmijërinë tonë shpesh tregon më shumë për atmosferën…
Tema : Popullsia Arvanite , publikimi nr 140 Subjekti: Popullsia e Arvanitasve, r. 140 Arvanitët…