Bima që i mbijeton dimrit dhe thatësirës: Një herë e mbillni, e shijoni për dekada

 

 

Helleborusi është shumëvjeçar, rezistent dhe kërkon pak mirëmbajtje, por nuk e pëlqen transplantimin e shpeshtë

Helleborusi (Helleborus), i njohur edhe si trëndafili i Krishtlindjes ose trëndafili i Kreshmëve, është një nga bimët shumëvjeçare më interesante dhe më rezistente që mund të mbillen në kopsht. Ndërsa shumica e bimëve pushojnë gjatë vjeshtës së vonë dhe dimrit, helleborusi mund të lulëzojë pikërisht në muajt më të ftohtë, duke i dhënë ngjyrë dhe jetë hapësirës së jashtme.

 

 

Disa nga llojet më të njohura janë:

Helleborusi i zi ose “trëndafili i Krishtlindjes” (Helleborus niger): një specie shumë rezistente që, në kushte të përshtatshme, mund të nisë lulëzimin që në nëntor.

Helleborusi hibrid ose “trëndafili i Kreshmëve” (Helleborus × hybridus): zakonisht lulëzon nga fundi i dimrit deri në fillim të pranverës.

Këto bimë jetëgjata formojnë tufa të dendura, rreth 60 centimetra të larta dhe deri në 75 centimetra të gjera. Kanë gjethe me shkëlqim, të forta dhe shpesh të gjelbra gjatë gjithë vitit, ndërsa lulet shfaqen në një gamë të gjerë ngjyrash: nga e bardha e pastër dhe rozë, deri te nuancat e pjeshkës, kumbullës së errët dhe bordosë.

 

 

Përveç vlerës dekorative, helleborusi mund të ofrojë nektar të vlefshëm për bletët dhe pjalmuesit e tjerë në fillim të pranverës.

Pse është një zgjedhje e mirë për kopshtin

Helleborusi njihet për rezistencën ndaj temperaturave të ulëta. Në disa zona, lulet e tij mund të shfaqen edhe mes borës.

Bima rritet relativisht ngadalë, por, pasi të përshtatet mirë në një vend, mund të jetojë aty për më shumë se dy dekada.

Është gjithashtu relativisht rezistente ndaj shumë dëmtuesve, ndërsa lepujt zakonisht e shmangin. Lulet mund të përdoren edhe si lule të prera, ndërsa kapsulat e thara me fara janë dekorative në aranzhime të thata.

 

 

Mbjellja dhe zgjedhja e vendit të duhur

Koha më e përshtatshme për mbjellje është vjeshta ose pranvera. Në zona me dimra shumë të ashpër, preferohet mbjellja në pranverë, ndërsa në klimë më të butë mund të mbillet nga vjeshta deri në pranverë.

Bimët e blera në vazo mund të lulëzojnë më shpejt, ndërsa ato të rritura nga fara zakonisht kërkojnë rreth dy vjet deri në lulëzimin e parë.

Drita: Helleborusi zhvillohet më mirë në gjysmëhije ose në hije të filtruar, për shembull nën kurorat e pemëve, me pak diell në mëngjes. Hija e plotë mund ta zvogëlojë lulëzimin.

Thellësia: Bima duhet të mbillet në të njëjtën thellësi në të cilën ka qenë në vazo. Mbjellja shumë thellë mund ta dobësojë lulëzimin.

Toka dhe ujitja: Preferon tokë të pasur, të kulluar mirë dhe me lagështi të moderuar. Nuk e toleron mirë ujin që qëndron gjatë rreth rrënjëve.

Kujdes minimal, por disa rregulla duhen respektuar

Pasi rrënjoset mirë, helleborusi kërkon pak mirëmbajtje. Para daljes së lastarëve të rinj në pranverë, mund të hiqen gjethet e vjetra dhe të dëmtuara.

Në pranverë mund të shtohet kompost i pjekur ose pleh me çlirim të ngadalshëm për të ndihmuar zhvillimin dhe lulëzimin e sezonit të ardhshëm.

Kur lulet thahen dhe marrin ngjyrë kafe, kërcejt mund të priten afër tokës.

Një këshillë e rëndësishme: helleborusi nuk e pëlqen shumë transplantimin ose ndarjen e rrënjëve. Prandaj, sapo t’i gjendet vendi i përshtatshëm në kopsht, është më mirë të lihet të rritet aty për vite me radhë. /