<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Categories: LETËRSI

Anektoda nga jeta e poetit dhe lëvruesit të gjuhës italiane, Dante Aligeri

POETI DHE GASTORI
* Gaztori i një princi e pyeti poetin e madh italian, Dante Aligeri:
– Si është e mundur që ju, një njeri kaq i zoti, jeni i varfër dhe unë kaq injorant dhe budalla jam i pasur?
– Unë do të bëhem i pasur, – u përgjigj ai, – kur të kërkoj një njeri të karakterit tim, ashtu si do të kesh gjetur ti një njeri të karakterit tënd.

DANTE NE KISHE
* Kronistët tregojnë se një ditë poeti i madh, duke dëgjuar meshën, nuk u përkul në gjunjë dhe nuk e hoqi kapuçin nga koka. Ndërkaq disa keqdashës e akuzuan te peshkopi për këtë paudhësi.
Për këtë peshkopi e thirri dhe Dante iu përgjigj:
– Në të vërtetë mua më kishte rrëmbyer aq shumë mendjen Zoti atë çast, saqë as vetë nuk e kuptoja se ç`veprime bënte trupi im. Kurse ata që erdhën te ju për të më akuzuar e kishin mendjen shumë larg nga Zoti, përderisa merreshin me mua.

DANTE DHE KOVAÇI
* Duke kaluar një ditë nëpër një rrugë të Firences, Dante dëgjoi një kovaç që po recitonte pjesë nga monumenti i tij poetik, duke i gjymtuar disa vargje të “Komedisë Hyjnore”. Dantes nuk i’u durua, ktheu nga rruga dhe pa hapur gojën, hyri në punishten e zanatçiut, mori çekanin, daltën dhe gjithçka gjeti, dhe i flaku me zemërim në rrugë.
Kovaçi i hutuar ndërhyri: Zotëri ç’bëni kështu?
– Ju më shkatërruta veprën time dhe unë po hakmerrem duke shkatërruar tënden, i’a ktheu poeti duke vazhduar rrugën.

USHQIMI I PREFERUAR I DANTES
Tregojnë se Dante kishte një kujtesë të hatashme.
Një ditë ai takoi dikë në rrugë, i cili e pyeti:
– Mjeshtër a mundem t’ju pyes, se cili është ushqimi më i mirë sipas jush?
– Një vezë! – u përgjigj poeti prerazi.
Rreth një vit më vonë, ai kalimtar e takoi përsëri Danten, duke mos hezituar vijoi me pyetjen e bërë një vit më parë: – Si dhe me çfarë?
– E zier dhe me kripë, – u përgjigj poeti.
Albert Vataj