Ka sy që shohin – ka sy që ëndërrojnë
ka sy që thërrasin – ka sy që presin,
ka sy që qeshin – gazmorë përherë,
ka sy që qajnë – me qarje dhimbjeje,
disa nga brenda – nga jashtë disa të tjerë.
Ata janë si lulet – që toka i nxjerr.
Sytë e tu jeshilë, – Tereza ime e pavdekshme,
ata që më mbërthejnë – si dora jote prej bari,
më shikojnë, ëndërrojnë, – thërrasin, presin,
më qeshin ëmbël – gazmorë përherë,
më qajnë vajtimtarë – me qarje dhimbjeje
nga brenda tokës, – nga jashtë saj ndonjëherë.
Në sytë e tu unë lind, – sytë e tu më besojnë,
unë jetoj në sytë e tu – diell në timen sferë,
në sytë e tu unë vdes, – shtëpia dhe shtegu im,
sytë e tu janë varri im – janë toka ime përherë.
Një gravurë e vitit 1886, nga arkitekti dhe piktori çek Vladislav Titelbach, e publikuar në…
Xhubleta është një nga veshjet më të vjetra tradicionale shqiptare dhe një simbol unik i…
Baki Shala Shpërndarja fisnore e shqiptarëve në Sanxhak tregon qartë prejardhjen e tyre nga Malësia…
Kina ka prezantuar një zhvillim të ri në fushën e teknologjisë së avancuar, duke sjellë…
Pesë ditë kishin kaluar nga atentati i Bimbashit. Ushtria turke i ndiqte gjurmë pas gjurmë.…
Në episodet e zbuluara nga jeta e panjohur e krijuesit të shtetit shqiptar në…