Shumë ndryshe nga pamja e Tiranës së sotme, që të vret sytë me katërkëndëshat pa shije të projektuar nga arkitektët e betonit me ndihmën e dorës së prishësit, qyteti i dikurshëm shquhej për rradhët e gjata të plepave në hyrje, lisat madhështorë e të lashtë, qiparisat me karakter dhe shtëpitë dollmallije me tjegulla të kuqe të rrethuara nga bahçe plot pemë e lule.
Në mes ngrihej kulla e lartë e sahatit, maja e së cilës ishte në stilin e barokut osman, me qemerë të harkuar dhe me mbulesë prej plumbi. Nën kulmin varej këmbana, ose kumona, siç e quanin tiranasit, që lajmëronte orën e plotë.
Albert Vataj Gojësh të mylmyera me mirësi, vjen një ngjarje e vogël në pamje, por…
Gjatë temperaturave të larta të verës, kondicionerët bëhen të domosdoshëm, por shumë njerëz janë të…
Albert Vataj Ka momente në histori kur njeriu, i zhveshur nga çdo mjet dhe i…
Në shumë banesa, ballkoni shihet si një hapësirë shtesë për relaks, ruajtje apo përdorim…
Parashqevi Qiriazi (1880-1970) lindi në qytetin e Manastirit më 2 qershor 1880. Pas mbarimit…
Uji është i domosdoshëm për organizmin, por kur bëhet fjalë për foshnjat, sasia dhe…