Nikollë Dukagjini i biri i Pal Dukagjinit, një fisnik arbër (shqiptar) i familjes Dukagjini në shekullin e 15-të

Nikollë Dukagjini ishte një fisnik arbër (shqiptar) i familjes Dukagjini në shekullin e 15-të. Ishte i biri i Pal Dukagjinit. Pas vdekjes së Gjergj Kastriot Skënderbeut në vitin 1468, Nikollë Dukagjini dhe vëllezërit e tij Lekë dhe Progoni ishin aleat me Venedikun. Pas tërheqjes osmane pas rrethimit të parë të Shkodrës në gusht 1474, ushtria turke shkatërroi dhe dogji rajonin e banuar përreth, duke përfshirë edhe kështjellën e Danjës, megjithë një rezistencë të fortë të udhëhequr nga vëllezërit Nikollë dhe Lekë Dukagjini. Më 25 janar 1479, Republika e Venedikut nënshkroi Traktatin e Kostandinopojës me Perandorinë Osmane, sipas të cilit qyteti i Shkodrës iu dorëzua osmanëve, me kusht që qytetarët e saj të ishin të lirë të largoheshin. Përfundimisht, më 25 prill 1479 forcat osmane hynë në Shkodër, gjë që shkaktoi emigrim masiv të banorëve vendas, kryesisht drejt Venedikut. Disa fisnikë dhe figura të shquara politike u larguan në Itali, duke përfshirë Nikollë Dukagjinin dhe vëllain e tij Lekë Dukagjinin. Me vdekjen e sulltan Mehmetit II më 3 maj 1481 dhe trazirave civile pasuese që shpërthyen në Perandorinë Osmane, fisnikët në mërgim ringjallën shpresën për një kthim të suksesshëm kundër osmanëve në vendet e tyre dhe për të rivendosur principatat e tyre të mëparshme. Në fillim të verës 1481, Nikollë dhe Lekë Dukagjini u kthyen në Arbëri (Shqipëri). Rektori i Raguzës i shkroi mbretit Ferdinand I të Napolit, duke e informuar më 2 qershor 1481 se Princi Vlatko ishte kthyer në Bosnje, ndërsa Nikollë Dukagjini shkoi në Arbëri (Shqipëri) për t’u bashkuar me lëvizjet e armatosura kundër osmanëve. Gjon Kastrioti II, i cili kishte luftuar kundër osmanëve në Otranto, lundroi drejt Arbërisë me katër anije napolitane me kushëririn e tij Konstandin Muzaka. Gjon Kastrioti II zbarkoi në jug të Durrësit, Konstandini lundroi më në jug për në Himarë, ndërsa Nikollë dhe Lekë Dukagjini u drejtuan për në veri të Arbërisë , në malësitë e Lezhës dhe Shkodrës, ku drejtuan kryengritjen. Forcat e Nikollës dhe Lekës sulmuan qytetin e Shkodrës duke detyruar Hadım Suleiman Pashën të dërgonte përforcime të tjera ushtarake në rajon.

Konstandini kreu aksione luftarake në rajonin bregdetar të Himarës, ndërkohë rreth Gjon Kastriotit II ishte mbledhur një këmbësori arbërore (shqiptare) prej 7000 vetësh. Gjoni shkatërroi një ushtri osmane prej 3,000 burrash, çliroi Himarën më 31 gusht 1481 dhe më vonë Kalanë e Borshit dhe zuri rob Hadım Suleiman Pashën, i cili u dërgua në Napoli si një trofe të fitores dhe përfundimisht u lirua me një shpërblim prej 20,000 dukatësh. Fushata ushtarake e udhëhequr nga Nikollë dhe Lekë Dukagjini në malësitë veriore dhe nga Kastriot Muzaka në Arbërinë qëndrore dhe jugore, pati një ndikim të jashtëm në çlirimin e Otrantos më 10 shtator 1481.