Parisi i shekullit të 18-të ishte në atë kohë një nga destinacionet më të mëdha dhe më të njohura në perëndim. Megjithatë, për shkak të rritjes së numrit të vdekjeve në qytet, një varr nëntokësor u krijua dhe u përdor për qëllime të ndryshme gjatë shekujve.
Rritja e shpejtë e popullsisë së qytetit solli ndotje dhe epidemi. Për shkak të kësaj situate numri i vdekjeve u shtua dhe nuk mbeti vend në varrezat e qytetit. Përveç kësaj, era e kufomave filloi të përhapej në të gjithë qytetin. Shëndeti i banorëve të Parisit ishte në rrezik serioz dhe u kërkua një zgjidhje sepse diçka duhej bërë.
Për këtë duket se mendoi Charles-Axel Guillaumot, arkitekti i Katakombeve të Parisit, i cili i dha leje Karlit, Mbretit të kohës, të rregullonte këtë tunel, i cili përdorej si minierë dhe u deshën vite për të bërë rregullimet e nevojshme.
Pavarësisht vështirësisë, Charles i konsolidoi tunelet në një periudhë 8-vjeçare. Në vitin 1785, tuneli ishte tashmë i paprekur, por u deshën tetëdhjetë vjet që trupat të gërmoheshin dhe të transportoheshin sipas ritualeve.
Fati i varrezave filloi të evoluonte drejt një rruge tjetër. Iniciatori i këtij procesi ishte Mbreti i famshëm i Francës, Napoleon Bonaparte. Napoleoni bëri marrëveshje në qytet pasi erdhi në pushtet pas Revolucionit. Një prej tyre ishte Katakombet e Parisit.
Kjo është arsyeja pse Napoleoni emëroi Hericart de Thury, inspektorin e përgjithshëm të qytetit, dhe donte që Katakombet të bëheshin një vend që njerëzit do të donin ta shihnin.
Muret e tuneleve ishin të shtruara me kafka dhe eshtra kufomash siç shihen edhe sot.
U vendosën simbole dhe tabela për t’u bërë përshtypje vizitorëve. Për të rritur tmerrin e varrezave, dhomat sekrete u hapën në katakombe dhe u mbushën me labirinte.
Ajo që i jep misterin kësaj gdhendjeje në gur është se ajo është e fshehur në një nga dhomat sekrete që çon në katakombet dhe ende nuk është gjetur.
Katakombet e Parisit, e cila është më shumë se 250 km e gjatë, është e hapur për vizitorët dhe kushdo mund ta shohë atë nga afër, por humbja aty do të thotë “vdekje”./ gazetatema.net
ObserverKult
Lexo edhe:
Lidhja e dashurisë mes Kiki de Montparnasse dhe Man Ray ishte në “epiqendër të dadaizmit”. Muza frymëzoi artistin e madh. Kjo lidhje zgjati gjashtë vjet.
Mbretëresha e Montparnasse, emri artit i së cilës ishte Kiki, në fakt quhej Alice Prin ( Châtillon-sur-Siene, 2 tetor 1901- Paris, 29 prill 1953).
Ajo ishte modele franceze. Ishte një prej grave më të bukura të Parisit. Kjo në vitet ’20. Pas shumë furtunave në lidhjet e saj dashurore. Vetëm njëra prej tyre do të kishte fatin të ndryshonte historinë. Pra historinë e modernizmit bohèm.
Marrëdhënia që pati me Man Ray ( Filadelfia, 27 gusht 1890- Paris, 18 nëntor 1976) e cila e ktheu në muzën e tij erotike.
Tekstin e potë mund ta lexoni KËTU:
ObserverKult
Nga: DASHNOR KALOÇI Plot 35 vite më parë, në mesin e shkurtit të 1991-it, me mijëra…
Uji përbën rreth 60 përqind të trupit tonë dhe është thelbësor për rregullimin e…
Studimi i parë i detajuar gjenetik mbi kancerin te macet shtëpiake ka zbuluar ngjashmëri të…
Rozmarina njihet për efektet e saj të forta anti-inflamatore dhe antibakteriale, prandaj përdoret…
Fibromat e mitrës janë masa beninje (jo kanceroze) që zhvillohen në murin e mitrës…
Për të ruajtur hidratimin, është e rëndësishme që gjatë vakteve të syfyrit dhe…