<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>
Categories: HISTORI/ARKEOLOGJI

Beteja e Nikopolisit/ Humbja katastrofale e aleancës krishtere nga otomanët

Daut Dauti

Miqësia

Në Betejën e Nikopolisit (25 shtator, 1396), qytet në bregun e Danubit që sot gjendet në Bullgari, forcat ushtarake të krishtera që përbëheshin nga francezët, gjermanët, hungarezët, kroatët, venedikasit, portugezët, etj., pësuan humbje katastrofale nga otomanët.

Edhe pse kjo betejë ishte organizuar nga papa dhe kishte karakter të një kryqëzate katolike me qëllim të asgjësimit të otomanëve dhe depërtimin në Jerusalem, kësaj ushtrie iu bashkuan edhe ortodoksët: Perandoria Bizantine, Perandoria Bullgare dhe Vllahia (Rumania).

Por, nuk ishin të gjithë ortodoksët në anën e kryqtarëve. Serbët, nën udhëheqjen e Stefan Llazareviqit, morën anën e otomanëve dhe, duke treguar aftësi ushtarake ishin vendimtarë në fitoren e betejës që e udhëhoqi sulltan Bajaziti I, i njohur edhe si ‘Rrufeja’. Llazareviqi, duke qenë vazal i otomanëve dhe duke e patur Bajazitin dhëndërr, nuk e pa të arsyeshme të kalonte në anën e krishterëve, çfarë ishte ai dhe Serbia.

Pas kësaj beteje Perandoria Otomane vazhdoi të zgjerohet në drejtim të Kroacisë dhe Hungarisë. Serbia e forcoi miqësinë me otomanët nga të cilët fitoi favore në ruajtjen e kontinuitetit të ekzistencës së shtetit serb. Pra, vetëm pas 7 viteve të Betejës së Kosovës (1389), ku serbët ishin armiq të përbetuar të otomanëve, u shndërruan në miq të vërtetë. Në momentet vendimtare, serbët edhe sot herët e diktojnë se në cilën anë duhet të rreshtohen.

InForCulture

Leave a Comment
Share
Published by
InForCulture
3 years ago

Recent Posts

Arti i thurjes me grep, një nga vlerat e trashëgimisë sonë artizanale drejt UNESCO-s

    Ministri i Turizmit, Kulturës dhe Sportit, Blendi Gonxhja, bëri të ditur se ojnat,…

17 hours ago

Mos flini kështu! Një zakon i thjeshtë gjatë natës mund të rrisë rrezikun për glaukoma?

  Pozicioni i kokës gjatë gjumit mund të ndikojë më shumë sesa mendoni në shëndetin…

17 hours ago

Ja çfarë mund t’i ndodhë foshnjës pas shpimit të veshëve…

  Shpimi i veshëve tek foshnjat mbetet një temë e debatueshme për shumë prindër. Ja…

17 hours ago

Fjalia që prindërit nuk duhet ta thonë kurrë!

  Fjalia që prindërit nuk duhet ta thonë kurrë! Nga Lira Gjika Mbylle gojën Kjo…

18 hours ago

Himara, krahinë arbërore e dokumentuar në burime osmane dhe veneciane

    Historiani Pëllumb Xhufi, i ftuar në Dritare TV, theksoi se Himara është një…

18 hours ago

Historia e Carlo Tosit, mjekut italian që gjatë Luftës së Dytë Botërore zgjodhi të luftonte krah partizanëve shqiptarë!

  Pas vendimit për të mos u dorëzuar, ushtarët italianë në Shqipëri nuk mbetën të…

18 hours ago