Ekspertët gjejnë gurë që përmbajnë gjurmë floriri, mund të kenë qenë vegla argjendarie 4000-vjeçare

Ekspertët kanë pohuar se gurët e lëmuar të zbuluar pranë Stonehenge mund të kenë qenë pjesë e veglave të një argjendarie 4000-vjeçare.

Arkeologët nga Universiteti i Leicester-it zbuluan gjurmë ari në sipërfaqen e tyre, gjë që tregon se dikur ishin përdorur si çekiç ose kudhra për përpunimin e metaleve.

Artefaktet ishin varrosur në një varr të epokës së bronzit në fshatin Upton Lovell në Wiltshire dhe u gërmuan për herë të parë në 1801. Dy njerëz u varrosën në këtë tumë varrimi të cilët në atë kohë mendohej se ishin një shaman dhe gruaja e tij.

Kjo për shkak se një nga grupet e mbetjeve skeletore kishte veshur një ‘kostum të përpunuar’, duke përfshirë një mantel ceremonial, gjerdan me rruaza dhe copa kockash kafshësh të punuara. Disa nga këto kocka kishin vrima në to, duke sugjeruar se dikur formonin skajin e një veshjeje ose një gjerdan.

Në epokën e hershme të bronzit, shamanët ishin njerëz që mendohej se ishin në gjendje të ndërveprojnë me botën shpirtërore dhe i shihnin kockat si të lidhura me vdekjen dhe rilindjen, kështu që simbolizonin fuqinë e tyre.

Në këmbët e tij kishte një grup çekiçësh dhe gurësh bluarëse që do të ishin përdorur për të lëmuar dhe pastruar arin, duke sugjeruar se shamani ishte gjithashtu një punëtor metali.

Lisa Brown, kuratore në Muzeun Wiltshire tha: Njeriu i varrosur në Upton Lovell, afër Stonehenge, ishte një mjeshtër shumë i aftë, i cili ishte i specializuar në prodhimin e objekteve të arit.

Mantelja e tij ceremoniale e zbukuruar me kocka kafshësh të shpuara, gjithashtu lë të kuptohet se ai ishte një udhëheqës shpirtëror dhe një nga të paktët njerëz në epokën e hershme të bronzit që kuptonte magjinë e përpunimit të metaleve.

Gruaja pranë tij ishte vendosur drejt, e veshur me një gjerdan me rruaza të lëmuara argjilor dhe një unazë të hollë të krahut. Varri i tyre përmbante gjithashtu tre sëpata stralli të lëmuar dhe një sëpatë të bërë nga doleriti i zi, të cilat të gjitha janë të ekspozuara në Muzeun Wiltshire në Devizes. Çuditërisht, këto datojnë në periudhën neolitike, që do të thotë mijëra vjet më parë.

Vendi i varrimit, që daton midis viteve 1850 dhe 1700 para Krishtit, ndodhet në majë të një kreshtë mbi një luginë lumi që të çon drejt monoliteve të Stonehenge.

Ari u identifikua për herë të parë në një nga sendet e varreve në vitet 2000, duke sugjeruar se dikur ishte përdorur për të rrafshuar metalin e çmuar.

Megjithatë, shkencëtarët donin të përdornin teknika më moderne për të parë artefaktet e tjera prej guri dhe aliazh bakri për studimin e tyre, të botuar këtë javë në Antiquity. Ata kryen ‘analizë të mikro-veshjeve’, ku përdorën mikroskopë të fuqishëm për të inspektuar gjurmët në sipërfaqet e veglave për të marrë një ide më të mirë se si janë bërë dhe përdorur.

Veshja e veglave tregonte se ato përdoreshin secila për një qëllim të ndryshëm, si çekiç, kudhër ose për lëmim. Ato u përdorën gjithashtu për të formuar materiale të tjera përveç arit, si qelibar, druri, bakri, rryma dhe argjilore. /tvklan.al