<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Sulltan Abdyl Hamiti në sytë e dy ortodoksëve shqiptarë

Dy ortodoks, dy poetë.
-Njëri me emrin Andon Zako Çajupi, i cili kishte lindur në një familje të pasur tregtarësh, mësimet fillestare i vijoi në një shkollë fetare greke.
Dhe gjithë pasurinë e kishin fituar duke falenderuar sistemin nën perendorinë Osmane.
-Tjetri mësues Petro Nini Luarasi, i cili vinte nga një familje muratorësh, kishte bërë qmos që gjuha shqipe të mësohej lirshëm, u përndoq nga xhonturqit dhe Patrikana e Stambollit. Vdiq i helmuar nga fanatikët ortodoksë në Ersekë, më 17 gusht 1911.
Poezia e Andon Zako Çajupit për Sulltan Abdyl Hamitin.
-Jam sulltan, mbret i vertete,
shok té tjere s’kam ne jete;
gjaketor e zemerderr,
nga frika me bejne nder!
Dola nga fund’ i Azise
si rrebesh’ i perendise:
Vrava, preva e shkretova,
boten me gjak e mbulova!’)
Kur zotova Anadolle,
erdha mora dhe Stambolle,
njerezit i shkova ne thike,
dhe, kush mbeti, rron me frike!…

Poezia e mësuesit Petro Luarasi
Lavdoni o Shqiptarë!
Mbren (mbretin) e madh që e kemi Atë!
Se në ditët të Atija.
Mori Shkronjat Shqipëria.
Sulltan Hamit i nderuar.
Mbret i lartë i Shqipërisë.
Të mësojmë gjuhën liruar
Dhuroj fatin e mbrothesisë.
Për gjuhën e mëmës dashur
Bijt’ e ti ta mësojnë mirë
Dhe të bëhen të mbaruar
Me mësim e me dashuri.

Përse gjeneratave shqiptarë nuk u’a mësuan poezinë e Petro Luarasit i cili u martirizua për gjuhën shqipe?
Po të gjithë me një zë e kënduan poezinë e Andon Zako Çajupit, i cili jetoi në Kairo të Egjiptit me bollëkun e pasurisë, dhe u varros në varrezat e koptve ortodoksë?!

/Perandoria Osmane dhe Shqiptarët

postbck postbck