<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Historia e qytetit në të cilin u investuan miliarda dollarë dhe sot është “një vend fantazmë”

Imagjinoni një qytet modern me ndërtesa të larta dhe objekte tjera afariste në të cilat janë investuar shuma marramendëse të parave, por në të cilin nuk jeton askush.

Kështu në fakt ka ndodh me një qytet në Iran.

Bëhet fjalë për qytetin që gjendet rreth 50 kilometra larg kryeqytetit të Iranit, Teheran.

Pardis është pjesë e projektit “Mehra Mer” që në vitin 2010 filloi ta ndërton kompania “Kuzu Group”.

Por si tek shumë projekte tjera gjigante, edhe te ky duket se jo gjithçka ka shkuar sipas planit.

Pardis duket si një qytet fantazmë i cili në fakt do të duhej të ishte “krenaria” e ish-liderit të këtij vendi Mahmoud Ahmadinejad.

Pamjet satelitore tregojnë se nuk ka ndryshuar shumë kjo zonë, që kur kishte filluar të ndërtohet.

Aty ishte planifikuar të ndërtohet nga e para një zonë urbane që do lidhte qytetet kryesore të Iranit përmes transportit hekurudhor, ku do të kishte spitale, shkolla e parqe.

Kur filloi ndërtimi, shumë pak i ishte kushtuar rëndësi kushteve ekologjike dhe natyrore e kështu shpejt e kuptuan se si ata 200 mijë banorë që do të duhej të jetonin aty, nuk kanë qasje në ujë të pijshëm, ngrohje apo në infrastrukturën e kanalizimit.

Ndërtimi kishte filluar në kohën më të vështirë, ku ekonomia e vendit kishte luhatje dhe goditej vazhdimisht nga inflacioni, ku si rezultat i këtyre çështje projekti mbeti në gjysmë.

“Ndërtimi i këtij qyteti kishte për qëllim që të zvogëlojë mbingarkesën në qytete të mëdha që ishin goditur nga problemet e ndryshme infrastrukturore, të trafikut dhe çmimeve të larta të qirave qoftë të apartamenteve apo shtëpive”, ka deklaruar fotografi Manolo Espaliu.

postbck postbck