<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Përkrenarja e Gjergj Kstrioti-Skënderbeut, identike me atë të Mbretit Pirro të Epirit

Përkrenarja e Skënderbeut është bërë prej metali të bardhë, të stolisur me një shirit të veshur me ar. Në majë të saj rri mbi kokën e një dhi prej bronzi, e veshur me ari. Pjesa e poshtme mban një shirit bakri (përkthyer: Jezu Krisht beko [Skënderbeun], Princin e Matit, Mbret të Epirit). Mendohet se shiriti i bakrit me monogram është vepër e pasardhësve të Skënderbeut dhe është vendosur atje prej tyre, pasi Skënderbeu nuk kishte asnjë titull tjetër përveç “Zot i Shqipërisë”. Duhet thënë megjithatë se përkthimi i saktë latin i Regi është Mbretëria pasi që është Rex që i referohet Mbretit.

Kështu, mbishkrimet në përkrenare mund t’i referohen emrit të pazgjidhur me të cilin Shqipëria njihej në atë kohë, si një mjet për të identifikuar udhëheqjen e Skënderbeut mbi të gjithë shqiptarët përmes identifikimeve rajonale të emërimit.Burimet bashkëkohore tregojnë se shqiptarët e shekullit të 14-të identifikuan pabesisht si popuj fisnorë, pa asnjë shtet të tyre. Kështu, në varësi të vendit ku ata jetonin – në veri ose në jug, në rrafshinat ose në malet dhe me të cilën qytetërimi u pajtuan – kemi turq: Arnaut, greqisht: Arbanas, Arbanensis, italisht: shqip, Epirotarum, Albanensis, shqip: Arbër, Arben, Arberesh, Epirotas.Sipas një raporti nga historiani Shefqet Pllana, Sami Frasheri në Kamus al-Alam pohon se formulimi “Dhul Karnejn” (pronar i dy brirëve) ishte një apelim i atribuar Aleksandrit të Madh të Maqedonisë, emri i të cilit Skënderbeu lindi në formën islame. Ky shpjegim i dytë mund të jetë më i vërtetë, meqë teoria e vazhdimit të gjuhës maqedonase-shqiptare dhe epiroto-shqiptare është e fortë jo vetëm midis shqiptarëve, por edhe midis të gjithë popujve të Evropës.

Ky mendim bie dakord me punën e Marin Barletit i cili shkruan: “Kur njerëzit i shihnin të gjithë këta njerëz të rinj e trima rreth Skënderbeut, atëherë nuk ishte e vështirë të besohej se ushtritë e sulltanit Muratit u mposhtën nga shqiptarët. Në të vërtetë, kohët kur ylli i maqedonas shkëlqeu shkëlqyeshëm ishte kthyer, ashtu siç dukeshin në ato kohë të harruara të Pirros dhe Aleksandrit “.Me kërkesë të qeverisë shqiptare para Luftës së Dytë Botërore, një kopje identike e përkrenares së Skënderbeut qëndron tani në Muzeun Kombëtar të Tiranës, Shqipëri. Kopja u prodhua nga një mjeshtër i talentuar austriak në 1937. /zanimalsise.com

postbck postbck