<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Categories: RETROSPEKTIVË

Roli i hoxhallarëve si mësues shkollash në vitet ’20

Xhafer Sadiku

Qeveritë shqiptare, pas Pavarësisë, e konsideruan hapjen e shkollave një prioritet themelor të shtetit të ri, pavarësisht mungesës së fondeve dhe të mësuesve. Shqipëria u bë plotësisht e pavarur me qeverinë e dalë nga kuvendi i Lushnjes. Qeveria organizoi kongresin arsimor ne Lushnje ku moren pjese 12 arsimtarë ndër të mirët që kishte vendi ku përcaktuan rregullat dhe programet e shkollës. Meqenë se kishte mungesa për arsimtarë, ministri Sotir Peci gjeti zgjidhje origjinale: i propozoi qeverisë të aktivizonin hoxhallarët pasi të bënin një kurs tre mujor.

Më 1 korrik 1920, Këshilli i Ministrave vendosi hapjen e dy kurseve për përgatitjen e mësuesve në shkallë kombëtare, një në Kavajë dhe një në Shkodër.

Për zbatimin e këtij vendimi u caktuan katër profesorë, ndërsa dokumenti përkatës u firmos nga kryeministri Sulejman Delvina.

Përgjigjja e hoxhallarëve ishte pozitive dhe 31 prej tyre u regjistruan për të ndjekur kursin në Kavajë. Më 1 shtator 1920, ministri i Arsimit përcolli një listë me emrat e 31 hoxhallarëve, pjesëmarrës të kursit, duke vlerësuar se rezultatet kishin tejkaluar pritshmëritë fillestare.

Në komunikimin e tij theksohej se ky sukses ishte fryt i përkushtimit dhe i ndjenjës së lartë të shërbimit ndaj atdheut. Kjo nismë përbënte një zgjidhje të goditur, e cila pritej të jepte rezultate të shpejta dhe të qëndrueshme në fushën e arsimit kombëtar.[1] Per arritjen e suksesit, ministri Sotir Peci falenderonte edhe nënprefektin e Kavajes.

Brenda katër vitesh, numri i shkollave në Shqipëri u shtua, ndërsa i nxënësve rritej nga viti në vit. Në vitin shkollor 1924-1925, arsimi fillor kishte gjithsej 447 shkolla publike dhe 37 private. Në shkollat publike punonin 757 mësues, ku 113 prej tyre ishin femra. Numri i nxënësve arrinte në 25.187 në shkollat publike, ku 4.024 ishin vajza. Ndërsa në shkollat private mësonin 2.102 nxënës, mes të cilëve 50 vajza.
__________
Burimi: AQSH, fondi 195, vitet 1920-1924.

admin admin