<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Categories: HISTORI/ARKEOLOGJI

Mbi trimninë e Gjelosh Markut t’Shalës

Arben N. Bushgjoka

Ka pasë burra kjo tokë, po emni i Gjelosh Markut nga Shala peshon randë sa vetë bjeshkët e Dukagjinit. Historia e tij s’asht veç nji ngjarje, asht nji epope që flet për nderin, besën dhe gjakftohtësinë e malësorit.

Kur zullumi në Sarajet e Shkodrës u ba i padurueshëm, Gjeloshi zbriti prej maleve, me allti në brez, e hyri drejt e në zemër të pushtetit. Krisi arma n’mes t’ditës dhe Bimbashi ra dekun.

Po trimnia e vërtetë u pa ma vonë. Kur u hap fjala dhe njerëzia nisën me dyshue se kush e kreu atë akt aq të guximshëm, e sidomos qysh u vra Bimbashi, Gjelosh Marku s’u mburr me fjalë boshe. Ai i dha fund çdo dyshimi me nji përgjigje që tmerroi armiqtë e la pa fjalë miqtë:

“Shkoni e shihni: a e ka nji vrimë në ballë? Nëse e ka në ballë, plumbi jem e ka marrë! Nëse ka gjak diku tjetër, nuk e kam vra unë… se alltia e Gjelosh Markut nuk di me gjuajtë as shpinet, as barkut!”

Kjo fjalë mbeti vula e tij! Për Gjeloshin, tjetërkund nuk kishte burrni. Ai e kishte matë jetën e vet me saktësinë e shenjës. Plumbi në ballë ishte “nënshkrimi” i tij, prova që akti u ba ballë për ballë, sy ndër sy, pa iu trembë syri e pa e njoftë pabesinë.
Lavdi burrave që folën me plumb e me nder aty ku tjerët heshtën, e që na mësuan se malësori i vërtetë nuk din me gjuajtë mbas shpine!

admin admin