Kultura shpesh përshkruhet si pasqyrë e shoqërisë. Por çfarë ndodh kur një pjesë e shoqërisë nuk mund ta shohë, dëgjojë apo përjetojë këtë pasqyrë?
Personat me aftësi të kufizuara, në Shqipëri dhe Kosovë, vazhdojnë të jenë publiku i harruar i jetës kulturore – jo për mungesë interesi, por për mungesë qasjeje.
Së fundmi, Organizata për Hulumtime dhe Vetëdijësim Shoqëror-Trungu ka ngritur problematikën e mungesës së kushteve që mundësojnë qasjen e përsonave me aftësi të kufizuar në objektet e trashëgimisë kulturore e historike në vend, duke vënë theks të vëcantë në qytetin e Mitrovicës, qytet në të cilin ushtron edhe veprimtarinë e saj si organizatë kulturore.
Por sa sjhumë rëndësi po i japin kësaj problematike institucionet që në parim janë përgjegjëse për krijimin e këtyre kushteve? A duhet që në shekullin që jetojmë, personat me aftësi të kufizuara të privohen nga kjo qasje për mungesë të kushteve bazë?
Qasja nuk është vetëm rampë.
Ajo përfshin:
Qasje fizike: hyrje, ashensorë, tualete të përshtatura
Qasje vizuale: përshkrime audio për persona të verbër
Qasje dëgjimore: titra dhe gjuhë shenjash për persona të shurdhër
Qasje njohëse: gjuhë e thjeshtë, shpjegime të kuptueshme
Qasje digjitale: faqe kulturore të lexueshme nga screen reader
Në shumicën e institucioneve kulturore:
Muze pa ashensor
Monumente historike me shkallë të pakapërcyeshme
Teatre pa titra ose interpret në gjuhën e shenjave
Festivale pa informacion të qasshëm
Shpesh zgjidhja justifikohet me “objekt i vjetër” ose “mungesë fondesh”.
A ka kuptim ruajtja e trashëgimisë nëse ajo përjashton një pjesë të shoqërisë?
Ata nuk janë vetëm publik – janë:
artistë
aktorë
shkrimtarë
muzikantë
Por:
rrallë ftohen në skena kryesore
pak mbështetje institucionale
pothuajse zero përfaqësim në politikat kulturore
Sepse:
personat me aftësi të kufizuara nuk përfshihen në planifikim
projektet kulturore nuk e kanë qasjen si kriter
raportet flasin për “evente”, jo për pjesëmarrje reale
mungon presioni publik dhe mediatik
Media ka rol kyç: ajo vendos çfarë shihet dhe çfarë heshtet.
Ka iniciativa që tregojnë se është e mundur:
guida audio në muze
ekspozita prekëse për persona të verbër
shfaqje teatrore me titra
projekte komunitare gjithëpërfshirëse
Edhe një shembull i vogël ka ndikim të madh.
Qasja të jetë kusht për financim publik
Përfshirja e personave me aftësi të kufizuara në planifikim
Trajnim i stafit kulturor
Digjitalizim i përmbajtjes kulturore
Media të raportojë më shumë për këtë temë
Një shoqëri nuk matet nga bukuria e monumenteve të saj, por nga kush lejohet t’i përjetojë ato. Kultura që nuk është e qasshme për të gjithë, nuk është vërtet kulturë publike.
Trungu&InforCulture.info
Emblemat e para të UÇK-së ishin shtypur në një fabrikë tekstili në Zvicër. Ardhja e…
Qepët janë përdour që në lashtësi. Egjiptianët e lashtë besonin se përfaqësonte përjetësinë…
Shega konsiderohet një prej frutave më të pasura me përbërës antioksidues. Me ngjyrën…
Shumë njerëz këto ditë përdorin orë inteligjente për të numëruar hapat, unazat e…
Një shpërthim i Ebolës që ka vrarë të paktën 131 persona në Republikën…
Një ndjesi e shpeshtë e të ftohtit në duar dhe këmbë mund të…