Marrë nga Majlinda Nikçi
ARNAUT OSMANI DHE HUSO RADOICA (legjendë kreshnike)
Ishin mbledhur tridhjetë kapidana, të cilët folën gjatë për Huso Radoicën. E pyetën: “Huso, pse nuk do të martohesh? A do të t’i paguajmë paratë për të marrë nusen? A do të t’a bëjmë dasmën?” Husi, me vendosmëri, u përgjigj se nuk donte as para e as dasmë, sepse besën e zotit e kishte dhënë: ai vendosi se nuk do të merrte nuse tjetër veçse nusen e Arnaut Osmanit në Udbinë dhe do të bëjë vetë martesën.
Shokët e tij qeshën dhe i thanë se i kishte vu një borxh të madh vetes, sepse nuk mund të martohej me askënd nga Udbina, por tani që kishte vendosur të merrte nusen e Arnaut Osmanit, nuk do të kishte kthim pas. Pavarësisht nga rreziku dhe beteja që e prisnin, Husi ishte i vendosur: kur mbërriti pranvera, Husi doli nga ahëri dhe hipi mbi gjog, e udhëhoqi përmes gjelbërimit dhe livadheve, dhe e lëshoi disa ditë në kullotë gjersa të forcohej. Pastaj e zuri, hipi mbi të dhe mori rrugën për Udbinë. Aty, në çesmen e fshatit, gjeti tridhjetë vajza. Ai i përshëndeti dhe ato e udhëzuan për shtëpinë ku ndodhej kulla e Arnaut Osmanit. Husi nuk njihte nusen e Arnaut Osmanit, por vajzat i treguan se cila ishte: ajo më e bukura dhe më e gjata, e cila nuk i ngriste sytë për të parë dikë tjetër.
Husi, i kërkoi ujë për të pirë dhe kur ajo i ofroi gotën me ujë, ai duke kapur nusen për duar, e hipi mbi gjog dhe u nis për në bjeshkë. Arnaut Osmani, kur e pa këtë, u zemërua, por Husi i kishte dërguar letër të hollë ku e shpjegonte situatën: besën e zotit ai e kishte dhënë se deri në mejdanin e ardhshëm nusen e rrëmbyer do ta konsideronte në vend të motrës. Letra u dërgua me shpejtësi dhe Arnaut Osmani e kuptoi vendosmërinë e Husit.
Arnauti, të dielën që erdhi sipas fjalëve që kishin, i zemëruar, shkoi me gjogun e tij deri në Bjeshkën e Naltë. Aty u ndeshën në një duel të ashpër. Luftuan për tri orë, gjaku u derdh, dhe të dy u lodhën. Husi thirri: “Më jep ujë të lahem, se sytë më janë mbushur me gjak!” Arnauti pranoi, dhe pas pushimit, filluan përsëri të luftonin. Por Husi e ndaloi: “Më thuaj, a ke lënë robër në shtëpi? Kush është fisi yt?” Arnauti rrëfeu: “Jam nga Zaharja. Kur Muji pushtoi qytetin tonë, djegu gjithçka, më mori të vogël dhe më rriti, më dha pasuri dhe më martoi me këtë nuse.”
Husi qau dhe bërtiti: “Jam vëllai yt i humbur! Edhe unë jam nga Zaharja, më mori krajli i shkijeve për borxhe!”
Dy vëllezërit u përqafuan, dhe Husi e pranoi nusen si kunatë. Pastaj shkuan së bashku në Zaharje për ta gjetur nënën e tyre të moshuar. Kur e panë të varfër dhe të vetmuar, i thanë: “Ne jemi djemtë e tu!”
Plaka, nga gëzimi, ra pa jetë. Vëllezërit e varrosën pranë kishës dhe u kthyen në Udbinë, ku Arnaut Osmani i gjeti Husit një vajzë të re për nuse nga Udbina, dhe bënë një dasmë të madhe për njëzet e një ditë, duke festuar ribashkimin e tyre.
Dhe kështu, përmes guximit dhe besës, përfundoi legjenda e Huso Radoicës dhe Arnaut Osmanit.
Foto: Arnauti dhe Husi me nënën
Për herë të parë emrin e Mark Gashit e kam dëgjuar në gjysmën…
Kombinimet e vakteve kanë një rëndësi të jashtëzakonshme në organizmin tonë. Ato ndikojnë si…
Krahas shijes së tyre të athët, të ëmbël, thanat janë ndër frutat më të…
Thjesht vendosni kripë aty ku shihni se ka më shumë lagështi. Kripa është…
Personat e moshuar që gëzojnë shëndet të mirë nuk duhet të përdorin aspirinë në…
Pas lindjes së foshnjes më së miri është që të filloni ta mësoni ta…