<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Categories: SHKENCË/TECH

Shkencëtarët shohin prova të evolucionit në kohë reale

Evolucioni shpesh konsiderohet një proces i ngadaltë, duke kërkuar breza të tërë për të formuar speciet përmes ndryshimeve graduale. Kjo e bën të vështirë vëzhgimin ose parashikimin e evolucionit. Megjithatë, në kushtet e duhura, shkencëtarët mund ta studiojnë atë ashtu siç ndodh.

Një shembull i shkëlqyeshëm është kërmilli detar “Littorina saxatilis”, i njohur për format e tij të ndryshme dhe shpesh i keqidentifikuar si specie e re, mbi 113 herë që nga viti 1792. Përshtatshmëria e tij tërhoqi vëmendjen e ekologes detare suedeze Kerstin Johannesson pasi një lulëzim toksik algash shkatërroi kërpudhat në Suedi në bregun perëndimor në vitin 1988. Johannesson i rifuti këta kërmij për të studiuar evolucionin gjatë 30 viteve.

Kërmilli ka dy ekotipe të dallueshme: ekotipet e Gaforres dhe ekotipet e valës. Ndonëse kërmijtë e valës banojnë në guma, të dy llojet bashkëjetojnë përgjatë bregut. Për eksperimentin e saj, Johannesson vendosi ekotipet e Gaforres në një gumë për të vëzhguar se si do të përshtateshin.

Sipas një studimi të ri në “Science Advances”, shenjat e hershme të përshtatjes u shfaqën brenda një dekade. “Ne parashikuam se si do të ndryshonin kërmijtë dhe identifikuam rajonet kryesore gjenetike të përfshira”, tha bashkautori Diego Garcia Castillo nga Instituti i Shkencës dhe Teknologjisë në Austri. “Transformimi ishte i shpejtë dhe dramatik.”

Ky ndryshim u nxit nga plasticiteti fenotipik, i cili u mundësoi ekotipeve të Gaforres të ndryshonin shpejt formën e tyre. Për më tepër, diversiteti i pasur gjenetik i kërmijve lehtësoi evolucionin e tyre të shpejtë, pasi ata mund të riaktivizonin gjenet e fjetura të përshtatshme për kushtet e njohura mjedisore.

Studimi nënvizon rëndësinë e ruajtjes së habitateve për të ruajtur diversitetin gjenetik të specieve. Popullata e lulëzuar e kërmijve të ekotipit të Gaforres, tani plot 1000, në brigjet e Suedisë është një shembull i fuqishëm i evolucionit në veprim dhe i vlerës së mbrojtjes së ekosistemeve natyrore.

admin admin