<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Categories: HISTORI/ARKEOLOGJIKURIOZITETE

Një lule e ruajtur në qelibar është më e madhja e gjetur ndonjëherë dhe daton 40 milionë vjet më parë

Procesi i fosilizimit është një proces i vazhdueshëm i kalbjes, ngjeshjes dhe erozionit që mund të zgjasë miliona vjet dhe ndihmon në ruajtjen e materialit të fortë si kockat, dhëmbët dhe guaskat.

Një ekip studiuesish rizbuluan kohët e fundit një përfshirje veçanërisht mahnitëse qelibari të fshehur në një koleksion muzeu të lënë pas dore për 150 vjet, një lule e fosilizuar gati 40 milionë vjeçare.

Kjo lule ngjyrë kafe, e cila duket sikur sapo është hequr nga një buqetë, është lulja më e madhe e gjetur ndonjëherë në qelibar , thotë ekipi në një studim të ri të botuar në Scientific Reports . Lulja është ruajtur aq mirë sa studiuesit kanë qenë në gjendje të identifikojnë pasardhësit e saj me lule që tani banojnë në një kontinent larg.

Zbulimi mahnitës vjen nga rajoni rreth Detit Baltik, një nga pikat kryesore të qelibarit në botë falë pyjeve të mëdha halore rrëshinore që dikur mbulonin zonën. Midis 38 dhe 34 milion vjet më parë, një nga këto pemë nxirrte një top rrëshirë ngjitëse, e cila, ndërsa pikonte, mbuloi lulen thuhet në studim.

Organet e brishta riprodhuese të luleve u ruajtën aq mirë sa ekipi i studiuesve ishte në gjendje të nxirrte kokrra polene të paprekura me një bisturi.

Nën një mikroskop elektronik skanues, kokrrat e polenit i ngjajnë polenit të pemëve dhe shkurreve të vogla ekzistuese në Azi që i përkasin gjinisë Symplocos . Sot këto pemë me gjelbërim të përhershëm gjenden në pyje me lagështi të lartë dhe prodhojnë lule të verdha ose të bardha.

Për të pasqyruar identitetin e sapo zbuluar të kësaj lule të lashtë, studiuesit propozuan ta riemëronin Symplocos kowalewskii, duke e bërë atë ekzemplarin e parë të një bime të lashtë Symplocos të ruajtur në qelibarin Baltik.

InForCulture