Fëmijë që thith një dhi në 1958, El Mojon, Teguise, Lanzarote

Gjatë gjithë historisë, dhitë janë përdorur si dado kur nëna nuk mund të prodhonte qumësht ose punësimi i një dado njerëzore ishte shumë i shtrenjtë. Në shekullin e 16-të, shumë nëna refuzuan dadot nga frika se mos infektonin të porsalindurin e tyre me sifiliz. Pierre Brouzet, i cili ishte një mjek i mbretit Louis XV, tha se “disa fshatarë që nuk kanë dado të tjera përveç deleve, ishin po aq të fortë dhe energjikë sa të tjerët”.

Në librin e vitit 1976, “Mjekësia Popullore Amerikane: Një Simpozium”, autori Wayland D. Hand diskuton fenomenin në më shumë detaje:

“Për shkak se qumështi nuk ruhet mirë pasi ndahet nga kafsha dhe për shkak se akti i gjidhënies besohej se ndihmonte tretjen në foshnjëri, shkrimtarët e mjekësisë duke filluar nga shekulli i tetëmbëdhjetë filluan të mbrojnë fëmijët me gji direkt në sisat e dhive. Dhitë ishin më të lehta për t’u marrë dhe më lirë se dadot; ata ishin më të sigurt nga sëmundjet dhe ishin më të mirë në shumë aspekte të tjera. Megjithëse qumështi i lopës përdorej pothuajse ekskluzivisht në ushqimin e hershëm të foshnjave amerikane, William Potts Dewees, i cili shkroi traktatin e parë pediatrik amerikan në 1825, tërhoqi vëmendjen ndaj qumështit të kafshëve dhe vuri në dukje se anglezët vlerësonin qumështin e gomarëve; megjithatë, ai preferonte qumështin e dhive. Ai më pas krahasoi përbërësit kimikë të qumështit nga lopët, gratë, dhitë, gomarët, delet dhe pelat. Ushqyerja nga dhia më pas u bë shumë e njohur për një kohë derisa u sulmua në baza të ndryshme dhe ra në disfavor. Në 1879, ajo u ringjall në spitalet e fëmijëve të Parisit, veçanërisht për foshnjat sifilitike.

Burimi: Washington Post