<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Categories: RETROSPEKTIVË

1953/ Qeshi kur vdiq Stalini, u dënua me 20 vjet burgim

Stalini bëhej shkak të dënoheshe edhe kur kishte vdekur. Edhe pa folur, por vetëm për një qeshje. Regjimi nuk mund ta duronte që në fytyrat e njerëzve të çelte edhe një gëzim i ndrojtur apo i fshehur. Antikomunistët e pritën me mjaft gëzim vdekjen e tij. Por ishin nën vëmendje ata që mund ta shfaqnin këtë ndjenjë. Pati ndër ta që u dënuan në ditët e zisë që pasoi 5 marsi i vitit 1953. Njëri ndër ta, ishte Kajtaz Resul Gaba, lindur në vitin 1926 në Lazarat, banues në Tiranë, mekanik. Ai nuk e mbajti dot gëzimin për vdekjen e diktatorit sovjetik. Për këtë arsye, u arrestua, por edhe u rëndua në akuza, në mënyrë që mos të dënohej me pak vite burgim, por maksimalisht. Ai përshkruhej nga organet e punëve të brendshme si i përfshirë në “veprimtari të theksuar armiqësore”, por duke i shtuar edhe veprën e tentativës së arratisjes, e cila nuk ekzistonte.

Kajtazi u arrestua më 13.3.1953. U akuzua në bazë të nenit 64 në kombinim me nenin 10 dhe nenit 72 të Kodit Penal. Në përfundim të procesit, neni 64 u zëvendësua me nenet 4 dhe 7 të ligjit nr.372, datë 12.12.1946 “Për fajet kundra popullit dhe shtetit”. Midis të tjerash, në vendim, për të thuhej:

“Kanë dëgjuar radiostacione të shteteve imperialiste. I kanë komentuar këto lajme dhe kanë konkluduar në ndryshimin e situatës. Veç kësaj me rastin e vdekjes së shokut Stalin, në një kohë kur gjithë populli ynë vajtonte dhe lotonte për humbjen e pazëvendësueshme të shokut Stalin, figura ndërkombëtare e paqes, e socializmit dhe e demokracisë, i pandehuri, bashkë me rrethin e tij armiqësor, gëzohej dhe fërkonte duart se me humbjen e këtij do të dobësohej kampi socialist, do të merrnin guxim imperialistët dhe do të ndryshonte situata e do të kthehej e kaluara, do restaurohej regjimi i urisë, i shtypjes dhe i shfrytëzimit”.

Gjykata Ushtarake Territoriale Tiranë, e drejtuar nga kapiten I Theofan Naçi, me pjesëmarrjen e prokurorit kapiten II Thoma Nako, me vendimin nr.102, datë 23.6.1953, e deklaroi fajtor dhe e dënoi me 20 vjet burgim, konfiskim të pasurisë dhe heqjen e të drejtës zgjedhore për 4 vjet. Meqë nuk kishte pasuri do llogaritej koha me punë korrektuese. Dënimin e vuajti në kampet e punës së detyruar. U lirua nga burgimi më 22.9.1964 nga Reparti nr.307 Rubik. Të dënuarit ishin vendosur atje për të ndërtuar uzinën e bakrit të atij qyteti. E gjithë kjo histori ishte vetëm për një qeshje. Pas dënimin kishin ndodhur shumë ngjarje, ndër të tjera edhe dënimi i stalinizmit dhe kultit të individit nga Hrushovi në Bashkimin Sovjetik (edhe në Shqipëri, në kongresin e 3-të të PPSH-së u dënua stalinizmi), e më pas prishja e marrëdhënieve shqiptaro-sovjetike, por burgimi nuk i ndryshoi kurrë.

InForCulture