<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Vajza e vogël që donte paqe

Samantha ishte vetëm një fëmijë ndërsa bota dukej e çmendur. Ishin vitet 1980 dhe në Shtetet e Bashkuara, si kudo, flitej për bombën atomike, për luftën bërthamore, për fundin e botës.
Ajo ishte vetëm dhjetë vjeç, kishte parë “The Day After” dhe ndihej shumë e shqetësuar, në një kohë kur politika e Reganit nuk ishte aspak qetësuese dhe Bashkimi Sovjetik po intensifikonte garën e armatimeve.
Prandaj ajo i shkroi një letër Andropovit, sekretarit të përgjithshëm të Partisë Komuniste Sovjetike, për ta pyetur nëse ekzistonte vërtet rrezik për një luftë bërthamore.
“Ju lutem më tregoni se si do të shkoni për të shmangur një luftë. Ju nuk mund t’i përgjigjeni kësaj pyetjeje, por do të doja të dija pse doni të pushtoni botën ose të paktën vendin tonë. Zoti e krijoi botën për ne që ne të jetojmë me të në paqe, jo për të luftuar”.
Çuditërisht, Andropov iu përgjigj asaj:
“Ka armë bërthamore në Amerikë dhe në vendin tonë – armë të tmerrshme që mund të vrasin miliona njerëz në një çast. Por ne duam që ato të mos përdoren kurrë. Dhe pikërisht kjo është arsyeja pse Bashkimi Sovjetik i ka deklaruar solemnisht gjithë botës se kurrë – kurrë – nuk do t’i përdorë këto armë fillimisht kundër ndonjë vendi tjetër. Në përgjithësi, ne propozojmë që të përfundojmë prodhimin e tyre dhe të vazhdojmë me heqjen e të gjitha grumbujve të magazinimit në Tokë”.
Letra përfundonte me një ftesë e drejtuar ga Bashkimi Sovjetik për të parë me sytë e saj se sovjetikët kishin gjëra të tjera për të bërë përveç luftës, për shembull: “rritini grurin, ndërtoni dhe shpikni, shkruani libra dhe fluturoni në hapësirë”.
Dhe kështu Samantha Smith shkoi në Bashkimin Sovjetik, ku u prit me shumë dashuri dhe kuriozitet, dhe më pas tregoi përvojën e saj në një libër. Samantha, një aktiviste shumë e re dhe ambasadore e paqes, u bë e famshme si në Bashkimin Sovjetik ashtu edhe në Shtetet e Bashkuara, për disa si një mjet propagande, për shumë si një simbol i paqes dhe shpresës.
Në të vërtetë, kjo është një histori shprese, sepse çiltërsia e një fëmije mundi të trazonte ndërgjegjen në një moment tensioni dhe shqetësimi të madh.
Por kjo është gjithashtu një histori shumë e trishtuar, sepse Samanta, e cila falë popullaritetit ishte bërë aktore, kur u kthye në shtëpi pas xhirimeve në një serial televiziv, vdiq në një aksident avioni.
Ishte viti 1985 dhe ajo ishte vetëm 13 vjeç.
Vajza e vogël që ëndërronte paqen.