<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Si lindi thënia “Rrejë për tokë e jo për qiell”?

Rrëfimi për Hajdar Rrencin e Isuf Pshtjellsin

Ish kan çue Hajdar Rrenci e kish pas rrejtë hallkun tu nêj. U kish pas thanë?

– E kam nie qenin tuj lehë për hava. .

Goj’ m’gojë i shkon fjala n’vesh Mahmut pashë Përzerenit. Çon e e thrret Mahmut pasha e pvet Hajdar Rrencin:

– A e ki pa përnimên qenin tu lehë n’hava a?

– Po – i thot Hajdar Rrenci.

– A ke kân ispat?

– Po, e kam Isufin.

Çon e thrret pasha edhe Isufin e, kur erdh ky, pasha e pveti:

– Po thot Hajdari qi e ka pa qenin tu lehë n’hava. A a nimê?

– Po, nime â.

– A je kanë edhe ti aty?

– Po – tha Isufi. – Na jena gjin qehajë qi rrimë me berre. U patëm qitë qejve gjellë me ngranë. Tuj hangër qêt n’ledinë, u lshue orli, e kapi ni klysh e e çoi n’hava. Qeni zu me lehë n’hava. Për qat qên t’ka folë Hajdari, pashë.

E pa pasha qi Isufi diti me e nreqë, me e pshtillë rrenën e shoqit vet Hajdarit e s’i bani gja e i Ishoi të dy edhe pse nuk ja muer menja qi a kanë qashtu. Kur duelën jashtë, Isufi ju kthye shoqit vet Hajdarit e i tha:

– Ti, bre burrë, n’rrejsh, rrej për tokë n’dash me t’i mlue, se s’po muj me t’i mlue rrenat për hava.

Prej asaj dite ja ngjiten mileti: Hajdar Rrenci e Isuf Pshtillsi. /Anton Çetta, “Prozë popullore nga Drenica”, II/Telegrafi/

postbck postbck