Poezia të cilën po e publikoj sot është shkruar më 17.04. 1962, nga veprimtari i devotshëm dhe i palodhur, Enver Hadri, i cili u vra më 25 shkurt të vitit 1990 në Bruksel nga UDB-ja serbe. Këtë dorëshkrim, në shenj miqësie Enveri ma ka dhënë, diku nga shtatori i vitit 1989, në shtëpinë e bashkëpunëtorëve të tij, dhe miqve tanë të përbashkët: Behare Rexhepi dhe Reshat Sahitaj, në shtëpinë e tyre në Rue Van Malder 69, në Bruksel të cilën, atëbotë e kam ndjerë si shtëpinë time. Asaj nate, as që më kishte shkuar në mendje se ai, në fakt, do të ishte takimi ynë i fundit me njeriun i cili e deshi Kosovën më shumë se jetën e tij: Enver Hadrin.
Poezia është e shkruar në dialekt dhe, shpresoj, miq se do t’ju pëlqejë!
H.M.
Marrë nga Haqif Mulliqi, profili në FaceBook. /InforCulture.info
Lidhur me Betejën e Kosovës të vitit 1389, si ngjarje që e fillon rënien finale…
Speci i kuq djegës është përdorur prej mijëra vitesh kundër disa problemeve shëndetësore. Këtu…
Janë të paktë ata që shkojnë në palestër ose hanë darkë pa pirë…
Shumë njerëz pyesin nëse pozicioni i gjumit, sidomos të fjeturit në anën e majtë,…
Lemza është një shqetësim i zakonshëm që mund të shfaqet papritur dhe të krijojë…
Të qarit shpesh shoqërohet me emocione si zemërimi, frustrimi ose trishtimi. Kur mendoni për…