<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Manastir: 28 Nëntor 1946!

Manastiri, dikur një nga qendrat më të rëndësishme të Rilindjes Kombëtare! Qyteti i Kongresit të Alfabetit, njëherësh Kongres i unifikimit, zgjimit dhe ndriçimit të vetëdijes kombëtare.

Në Manastir i krijua Komiteti për Lirinë e Shqipërisë (1905).

Sipas statistikave të popullsisë së Vilajetit të Manastirit (Vilayet de Monastir), botuar në frëngjisht nga Instituti Gjeografik i Sofjes, më 1902, qyteti i Manastirit atë vit kishte gjithsej 5 972 shtëpi, nga të cilat 1 775 ishin turke (myslimane), 1 600 bullgare, 1 397 shqiptare, 700 ishin vllehe dhe 500 izraelite.

Por, përveç 1397 shtëpi të shënuara shqiptare, edhe një pjesë prej 1 775 shtëpive të shënuara si turke, i përkisnin kombësisë shqiptare myslimane, ndërkaq kjo arsyeton rilindësit shqiptarë, që, Manastirin atëbotë e konsideronin si qytetin më të rëndësishëm shqiptar.

Në Manastir u themelua Klubi Bashkimi (1908), më pas “Shoqëria botonjëse letrare”, që pati edhe shtypshkronjën, duke e bërë Manastirin qendrën e botimit të librave shqip dhe të shtypit shqiptar.