<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

The Judge: Poezia e veçantë e Faik Konicës dedikuar “një diplomati që i trajtonte gjërat më të vogla me shqetësimin më të madh”

“The Judge” ka botuar, në korrik të 1938, në faqen n°17, poezinë e veçantë të shkrimtarit, diplomatit dhe politikanit të shquar shqiptar, z. Faik Konica, dedikuar asokohe “një diplomati që i trajtonte gjërat më të vogla me shqetësimin më të madh”, të cilën, Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar :

Diplomati ceremonial

Nga Faik Konica

Ministri shqiptar në Shtetet e Bashkuara

“Duhet të jetë rritur që nga viti i kaluar!” – Burimi : The Judge, Korrik 1938, f.17

(Diplomatët aktualë kanë një sens humori dhe kultivojnë një thjeshtësi të dashur në marrëdhëniet e tyre me njerëzit e tjerë. Por shumë vite më parë njoha një diplomat që i trajtonte gjërat më të vogla me shqetësimin më të madh.)

“Ceremoniali ishte kënaqësia e tij e vetme.

Ai kujdesej seriozisht për epërsinë dhe

rangun,

Duke lëvizur, një robot me fytyrën e tij të zbrazët,

E ngurtë me stoli ari dhe me

medalje të shndritshme.

Dhe pastaj ai vdiq nga drita

e butë e ditës,

U varros me gjithë madhështinë e duhur. Por kur

jehoi

Zhurma e kasafortës së blinduar, një shaka e djallit

Nga vdekja e rreme e zgjoi