“Jam angazhuar në tokën e Luanëve dhe popullit trim ku çdo hap është murë i çeliktë me të cilin ballfaqohen ushtarët e mi. Ti e ke sjell vetëm një Aleksandër në këtë botë, por në këtë vend çdo nënë e ka sjell nga një Aleksandër”.
Ky është një citat nga letra e Aleksandrit të Madh që ia dërgoi nënës së tij, Olimbias, nga Afganistani. Territoret që shtriheshin nga Maqedonia e deri në Afganistan, Aleksandri i pushtoi brenda një kohe të shkurtër, Por, në Afganistan iu dasht që të luftonte katër vite për ta nënshtruar këtë vend ku qëndroi edhe dy vite tjera. Aty u martua me princeshën afgane të quajtur Roksana, për të cilën thuhej se ishte femra më e bukur në botë. Roksana i pëlqente shumë Aleksandrit.
Kur afganët u nënshtruan, iu bashkuan ushtrisë së Aleksandrit dhe shkuan me të deri në Indi. Aleksandri, edhepse bëri luftë të përgjakshme, afganët e çmuan dhe nuk u ngritën kundër tij sa ishte gjallë. Aleksandri i detyronte ushtarët maqedonas që të martoheshin me gratë afgane, perse dhe aziatike tjera. Aleksandri kishte një kualitet të prijësit që nuk u përsërit pas tij as deri sot. Pasi i nështronte vendet të gjithë i trajtonte njësoj sepse i refuzonte dallimet e racës, religjionit apo ndonjë ‘pengesë’ tjetër. Me këto masa barazie Aleksandri i bëri për vete afganët.
Në Afganistan, ai përmendet edhe sot me respekt. Shumë vendbanime mbajnë emrin e tij, përfshirë qytetin Kandahar – nga Iskandar apo qyteti i Aleksandrit.
Aleksandri ishte martuar edhe me Barsinën, bijën Darios, mbretit të Persisë dhe me kusherinën e saj Paristaisen. Në momentin kur vdiq Aleksandri (323 p.e.s) Roksana i vrau këto dy gra. Roksana ishte shtatzënë dhe këtë e bëri që ta ruante vijën e sundimit që tashti do të kishte gjakun meqedono-afgan.
Afganët patën dhembje të madhe kur vdiq Aleksandri, i cili ishte i vetmi që i nënshtroi por e deshtën për shkak se ua kishte pushtuar zemrat. Veprimet e Aleksandrit nuk u përsëritën kurrë më në histori dhe kjo e bëri të ishte i Madh.
Në foto shihet freska e titulluar ‘Martesa e Aleksandrit të Madh me Roksanën’. Është vepër e punuar në vitin 1519 nga Giovanni Antonio Bazzi dhe gjendet në murin e ‘Villa Farnesina Trastevere’ në Romë.
Për herë të parë emrin e Mark Gashit e kam dëgjuar në gjysmën…
Kombinimet e vakteve kanë një rëndësi të jashtëzakonshme në organizmin tonë. Ato ndikojnë si…
Krahas shijes së tyre të athët, të ëmbël, thanat janë ndër frutat më të…
Thjesht vendosni kripë aty ku shihni se ka më shumë lagështi. Kripa është…
Personat e moshuar që gëzojnë shëndet të mirë nuk duhet të përdorin aspirinë në…
Pas lindjes së foshnjes më së miri është që të filloni ta mësoni ta…