<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Pse shqiptarët e përdorin fjalën ‘fli’ për dy gjëra krejtësisht të ndryshme, për të shenjuar një lloj ushqimi dhe për të shenjuar një sakrificë të madhe?

Flija vazhdon me qenë një nga ushqimet e preferuara të shqiptarëve. Por ka diçka interesante në këtë fjalë. Pse shqiptarët e përdorin fjalën ‘fli’ për dy gjëra krejtësisht të ndryshme, për të shenjuar një lloj ushqimi dhe për të shenjuar një sakrificë të madhe, e cila ka të bëjë me dhënien e jetës për një qëllim të madh? Si mund të përfshihen këto dy kuptime, krejt të kundërta me njëra tjetrën, brenda të njëjtës fjalë? A mos kemi të bëjmë me një lajthitje semantike të shqipes?

Gottfried Schramm, historian gjerman, në librin e tij “Fillet e krishterimit shqiptar” thotë se dykuptimësia e fjalës shqipe “fli” është krejtësisht e kuptueshme, sepse ajo lidhet me liturgjinë kishtare, në të cilën përmes simbolikës së bukës së bekuar që u shpërndahet besimtarëve, përkujtohet flijimi(sakrifica) e Krishtit.

Edhe ky shembull na dëshmon për thesaret e rralla të lashtësisë që vazhdojnë të ruhen brenda gjuhës shqipe, kësaj gjuhe të vjetër sa vetë civilizimi njerëzor.

Marrë nga profili Blerim Latifi në FaceBook. /InforCulture.info

postbck postbck