Postimi shoqërohet me foton e këtyre dy personazheve, të realizuar në vitin 1889. Në të shihet Ahmedi mysliman, i verbër, duke bartur mbi shpinën e tij personin me aftësi të kufizuara të besimit të krishterë, të quajtur Semir. Njëri pra kishte aftësi për të ecur, kurse tjetrin për të parë.
“Ata i ndihmonin njëri-tjetrit për t`i tejkaluar vështirësitë e jetës me të cilat përballeshin si invalidë. Banonin në një banesë dhe kishin një vend të përbashkët të punës”, shkruan Hamidi, i cili tregon se Semiri bënte punën e rrëfyesit të tregimeve (tregonte hiqaje), në njërin nga restorantet e vjetra te Damaskut, kurse Ahmedi shiste fara para restorantit dhe dëgjonte hiqajet e Semirit.
“Një dite prej ditësh Semiri kishte ndërruar jetë, ndërsa Ahmedi kishte mbetur mbi një jave i mbyllur duke qarë e vajtuar, derisa e kishte gjetur vdekja nga dhimbja dhe pikëllimi. Ky është humanizmi, i cili nuk e bën dallimin mes gjinisë, ngjyrës dhe fesë”, ka shkruar Hamiti.
Lemza është një shqetësim i zakonshëm që mund të shfaqet papritur dhe të krijojë…
Të qarit shpesh shoqërohet me emocione si zemërimi, frustrimi ose trishtimi. Kur mendoni për…
Për dekada me radhë, shkencëtarët besonin se një bletë mbretëreshë formohej pothuajse tërësisht nga…
Qyteti Bolzano në veri të Italisë ka regjistruar natën më të nxehtë të qershorit…
Temperaturat e larta të verës krijojnë kushte ideale për shumëzimin e baktereve në…
Në netët e nxehta të verës, kur temperaturat mbeten të larta edhe pas perëndimit…