Poezia të cilën po e publikoj sot është shkruar më 17.04. 1962, nga veprimtari i devotshëm dhe i palodhur, Enver Hadri, i cili u vra më 25 shkurt të vitit 1990 në Bruksel nga UDB-ja serbe. Këtë dorëshkrim, në shenj miqësie Enveri ma ka dhënë, diku nga shtatori i vitit 1989, në shtëpinë e bashkëpunëtorëve të tij, dhe miqve tanë të përbashkët: Behare Rexhepi dhe Reshat Sahitaj, në shtëpinë e tyre në Rue Van Malder 69, në Bruksel të cilën, atëbotë e kam ndjerë si shtëpinë time. Asaj nate, as që më kishte shkuar në mendje se ai, në fakt, do të ishte takimi ynë i fundit me njeriun i cili e deshi Kosovën më shumë se jetën e tij: Enver Hadrin.
Poezia është e shkruar në dialekt dhe, shpresoj, miq se do t’ju pëlqejë!
H.M.
Marrë nga Haqif Mulliqi, profili në FaceBook. /InforCulture.info
Një zhurmë vdekjeprurëse, një tingull i lagësht dhe gurgullues kur merr frymë një…
Shkencëtarët kanë zbuluar një sinjal të fshehur në ekzaminimet e zakonshme të zemrës,…
Domatja është një nga perimet më të përdorura në ushqimin e përditshëm, por…
Me ardhjen e ditëve të ftohta dhe ndezjen e ngrohjes, në shumë apartamente…
Të mbyllësh sytë në mbrëmje dhe t’i hapësh vetëm kur bie alarmi. Për shumë njerëz,…
Ato janë ushqimi simbolik i vjeshtës, të shijshme dhe të vlerësuara në një mori përgatitjesh…