Shkrirja e akullnajës në Nepal/Njeriu nuk po shkatërron Tokën, por po rrezikon jetën në të

 

 

Katastrofat natyrore po bëhen gjithnjë e më të shpeshta, më të forta dhe më të paparashikueshme. Akullnaja që u shemb në zonën mes Nepalit dhe Tibetit, duke shkaktuar qindra viktima dhe të zhdukur, është vetëm një nga kambanat më të fundit të alarmit.

Pyetja tashmë nuk është nëse klima po ndryshon. Ajo po ndryshon. Pyetja është: sa larg mund të shkojë njerëzimi duke dëmtuar ekuilibrin e planetit ku vetë jeton?

 

Njeriu nuk po e shkatërron Tokën si planet. Toka ka ekzistuar miliarda vjet dhe, me shumë gjasa, do të vazhdojë të ekzistojë edhe pas nesh. Por njeriu po shkatërron diçka shumë më të rëndësishme për ekzistencën e vet: kushtet që e bëjnë Tokën të banueshme.

 

Djegia e karburanteve fosile, shpyllëzimi, ndotja masive dhe shfrytëzimi pa kriter i burimeve natyrore po ndryshojnë klimën me një ritëm që natyra e ka gjithnjë e më të vështirë ta përballojë.

 

 

Akullnajat po shkrihen. Detet po ngrihen. Temperaturat ekstreme po thyejnë rekorde. Zjarret po shkatërrojnë territore të tëra. Përmbytjet po marrin jetë njerëzish brenda pak orësh. Dhe ndërsa shkenca paralajmëron, politika botërore vazhdon të ecë shumë më ngadalë sesa ndryshon klima.

 

 

Këtu qëndron paradoksi i madh i kohës sonë: njeriu ka arritur të krijojë inteligjencë artificiale, të dërgojë mjete në hapësirë dhe të ndërtojë teknologji që dikur konsideroheshin të pamundura, por ende nuk po arrin të mbrojë shtëpinë e vet. Natyra nuk negocion me qeveritë, nuk njeh kufij shtetërorë dhe nuk pret samitet ndërkombëtare.

Nëse vazhdojmë kështu, fundi nuk do të jetë shkatërrimi i Tokës. Do të jetë një Tokë që vazhdon të ekzistojë, por gjithnjë e më e vështirë për t’u jetuar nga njeriu.

Dhe kjo është ndoshta ironia më e madhe e historisë: planeti mund të mbijetojë pa ne. Ne nuk mund të mbijetojmë pa të.