Kultura shpesh përshkruhet si pasqyrë e shoqërisë. Por çfarë ndodh kur një pjesë e shoqërisë nuk mund ta shohë, dëgjojë apo përjetojë këtë pasqyrë?
Personat me aftësi të kufizuara, në Shqipëri dhe Kosovë, vazhdojnë të jenë publiku i harruar i jetës kulturore – jo për mungesë interesi, por për mungesë qasjeje.
Së fundmi, Organizata për Hulumtime dhe Vetëdijësim Shoqëror-Trungu ka ngritur problematikën e mungesës së kushteve që mundësojnë qasjen e përsonave me aftësi të kufizuar në objektet e trashëgimisë kulturore e historike në vend, duke vënë theks të vëcantë në qytetin e Mitrovicës, qytet në të cilin ushtron edhe veprimtarinë e saj si organizatë kulturore.
Por sa sjhumë rëndësi po i japin kësaj problematike institucionet që në parim janë përgjegjëse për krijimin e këtyre kushteve? A duhet që në shekullin që jetojmë, personat me aftësi të kufizuara të privohen nga kjo qasje për mungesë të kushteve bazë?
Qasja nuk është vetëm rampë.
Ajo përfshin:
Qasje fizike: hyrje, ashensorë, tualete të përshtatura
Qasje vizuale: përshkrime audio për persona të verbër
Qasje dëgjimore: titra dhe gjuhë shenjash për persona të shurdhër
Qasje njohëse: gjuhë e thjeshtë, shpjegime të kuptueshme
Qasje digjitale: faqe kulturore të lexueshme nga screen reader
Në shumicën e institucioneve kulturore:
Muze pa ashensor
Monumente historike me shkallë të pakapërcyeshme
Teatre pa titra ose interpret në gjuhën e shenjave
Festivale pa informacion të qasshëm
Shpesh zgjidhja justifikohet me “objekt i vjetër” ose “mungesë fondesh”.
A ka kuptim ruajtja e trashëgimisë nëse ajo përjashton një pjesë të shoqërisë?
Ata nuk janë vetëm publik – janë:
artistë
aktorë
shkrimtarë
muzikantë
Por:
rrallë ftohen në skena kryesore
pak mbështetje institucionale
pothuajse zero përfaqësim në politikat kulturore
Sepse:
personat me aftësi të kufizuara nuk përfshihen në planifikim
projektet kulturore nuk e kanë qasjen si kriter
raportet flasin për “evente”, jo për pjesëmarrje reale
mungon presioni publik dhe mediatik
Media ka rol kyç: ajo vendos çfarë shihet dhe çfarë heshtet.
Ka iniciativa që tregojnë se është e mundur:
guida audio në muze
ekspozita prekëse për persona të verbër
shfaqje teatrore me titra
projekte komunitare gjithëpërfshirëse
Edhe një shembull i vogël ka ndikim të madh.
Qasja të jetë kusht për financim publik
Përfshirja e personave me aftësi të kufizuara në planifikim
Trajnim i stafit kulturor
Digjitalizim i përmbajtjes kulturore
Media të raportojë më shumë për këtë temë
Një shoqëri nuk matet nga bukuria e monumenteve të saj, por nga kush lejohet t’i përjetojë ato. Kultura që nuk është e qasshme për të gjithë, nuk është vërtet kulturë publike.
Trungu&InforCulture.info
Temperatura e lartë e trupit është një shenjë se organizmi po lufton me një…
Trashëgimia kulturore e Kosovës përbën një nga shtyllat kryesore të identitetit historik, kulturor dhe…
Virusi Nipah është një virus që gjendet te kafshët, por mund të prekë…
Shumë njerëz i thajnë rrobat në radiator gjatë muajve të dimrit. Megjithatë, kjo…
Një skenë nga filmi dokumentar “Takime në Fundin e Botës” , me regji nga Werner Herzog në…
Pra, diku në Tokë, njerëzit zgjohen, shikojnë jashtë dhe shohin diçka që bie…