Parisi i shekullit të 18-të ishte në atë kohë një nga destinacionet më të mëdha dhe më të njohura në perëndim. Megjithatë, për shkak të rritjes së numrit të vdekjeve në qytet, një varr nëntokësor u krijua dhe u përdor për qëllime të ndryshme gjatë shekujve.
Rritja e shpejtë e popullsisë së qytetit solli ndotje dhe epidemi. Për shkak të kësaj situate numri i vdekjeve u shtua dhe nuk mbeti vend në varrezat e qytetit. Përveç kësaj, era e kufomave filloi të përhapej në të gjithë qytetin. Shëndeti i banorëve të Parisit ishte në rrezik serioz dhe u kërkua një zgjidhje sepse diçka duhej bërë.
Për këtë duket se mendoi Charles-Axel Guillaumot, arkitekti i Katakombeve të Parisit, i cili i dha leje Karlit, Mbretit të kohës, të rregullonte këtë tunel, i cili përdorej si minierë dhe u deshën vite për të bërë rregullimet e nevojshme.
Pavarësisht vështirësisë, Charles i konsolidoi tunelet në një periudhë 8-vjeçare. Në vitin 1785, tuneli ishte tashmë i paprekur, por u deshën tetëdhjetë vjet që trupat të gërmoheshin dhe të transportoheshin sipas ritualeve.
Fati i varrezave filloi të evoluonte drejt një rruge tjetër. Iniciatori i këtij procesi ishte Mbreti i famshëm i Francës, Napoleon Bonaparte. Napoleoni bëri marrëveshje në qytet pasi erdhi në pushtet pas Revolucionit. Një prej tyre ishte Katakombet e Parisit.
Kjo është arsyeja pse Napoleoni emëroi Hericart de Thury, inspektorin e përgjithshëm të qytetit, dhe donte që Katakombet të bëheshin një vend që njerëzit do të donin ta shihnin.
Muret e tuneleve ishin të shtruara me kafka dhe eshtra kufomash siç shihen edhe sot.
U vendosën simbole dhe tabela për t’u bërë përshtypje vizitorëve. Për të rritur tmerrin e varrezave, dhomat sekrete u hapën në katakombe dhe u mbushën me labirinte.
Ajo që i jep misterin kësaj gdhendjeje në gur është se ajo është e fshehur në një nga dhomat sekrete që çon në katakombet dhe ende nuk është gjetur.
Katakombet e Parisit, e cila është më shumë se 250 km e gjatë, është e hapur për vizitorët dhe kushdo mund ta shohë atë nga afër, por humbja aty do të thotë “vdekje”./ gazetatema.net
ObserverKult
Lexo edhe:
Lidhja e dashurisë mes Kiki de Montparnasse dhe Man Ray ishte në “epiqendër të dadaizmit”. Muza frymëzoi artistin e madh. Kjo lidhje zgjati gjashtë vjet.
Mbretëresha e Montparnasse, emri artit i së cilës ishte Kiki, në fakt quhej Alice Prin ( Châtillon-sur-Siene, 2 tetor 1901- Paris, 29 prill 1953).
Ajo ishte modele franceze. Ishte një prej grave më të bukura të Parisit. Kjo në vitet ’20. Pas shumë furtunave në lidhjet e saj dashurore. Vetëm njëra prej tyre do të kishte fatin të ndryshonte historinë. Pra historinë e modernizmit bohèm.
Marrëdhënia që pati me Man Ray ( Filadelfia, 27 gusht 1890- Paris, 18 nëntor 1976) e cila e ktheu në muzën e tij erotike.
Tekstin e potë mund ta lexoni KËTU:
ObserverKult
Përveç përdorimit në kuzhinë për përgatitjen e ëmbëlsirave të ndryshme, nektarina renditet edhe si…
Mendoni se menopauza lidhet vetëm me afshe të nxehta dhe ndryshime humori? Shkenca…
Salmonella është një bakter që shkakton infeksion në zorrë dhe përhapet më së…
Temperaturat e larta të verës krijojnë kushte ideale për shumimin e baktereve në…
Nga: Bedri Tahiri “Nuk kemi dalë maleve për grada e pasuri, por për atdhe e…
Cula diare, fyelli i dyfishtë i Labërisë, e ka gratifikuar imazhin e kulturës…