<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Qyteti në Shqipëri i populluar nga shqiptarët e Kosovës

Gjatë pushtimeve të njëpasnjëshme, trojet arbërore kanë njohur largime dhe ardhje masive, herë si pasojë e një pushtuesi, herë si pasojë e një tjetri. Karakteristikë të tillë ka pasur edhe pushtimi i stërgjatë prej 500 vjetësh nga Perandoria Osmane.

Gjatë kësaj periudhe, si kemi shkruar edhe më parë, një pjesë e banorëve të trojeve arbërore janë larguar drejt Evropës Perendimore, ndërsa të tjerë drejt asaj lindore. Por gjithësesi kjo nuk do të thotë se ato troje u shpopulluan.

Disa nga hapsirat e lira u zunë nga të tjerë popuj duke krijuar pakica etnike, ndërsa disa të tjera u shfaqën si vendbanim më i volitshëm për banorët që jetonin në skajet e vendit. Një prej këtyre vendeve, sipas historianit dhe shkrimtarit Dom Ndoc Nikaj, ishte edhe Mirdita.

Legjenda për Mirditën, tashmë të njohur, e botuar në “Doke e Zakone Shqiptare” të mbledhura nga Atë Donat Kurti (Botim Françeskan) thotë se ishin tre vëllezër dhe i ati, pasi i ndau krahinat ku ai sundonte, u vendos para dy objekte: Një shalë dhe një shoshë. Vëllai i madh merr shalën dhe krahina e tij do të merrte emrin Shalë. Vëllai tjetër merr shoshën dhe krahina e tij do të merrte emrin Shoshë. Ndërsa për vëllain e vogël nuk mbetet asgjë, prandaj ai thotë “E mirë dita kjoft për mue!” e kështu, krahina ku ai shkon merr emrin Mirditë.

Por, përtej legjendës, popullimi masiv i Mirditës ndodh në vitin 1432. Ishte pikërisht ai vit kur Gjon Kastrioti, i ati i Skënderbeut vdes dhe rajonet që ishin nën sundimin e tij, sipas “Histori e Shqypnis” e Dom Ndoc Nikës, i marrin osmanët. Bashkë me to vijnë nga Gjakova edhe një grup njerëzish të cilët vendosen në Mirditë.

Ai e vërteton këtë duke paraqitur një shkrim të gjetur në shtëpinë e Prenk Bibdodës i cili ishte princ i Mirditës. Shkrimi është një dokument i lëshuar nga Kadiu i Zadrimës i cili lejon prijësin e mirditasve të zënë vend në atë territor ku akoma edhe sot janë.

postbck postbck