<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

Takia e Beratit pasuri brezash

Së fundmi, Muzeut Etnografik të Beratit iu shtua një tjetër vlerë kulturore. Takia, pjesë e veshjes popullore për burra, të zonës së Myzeqesë, ishte dhuratë për muzeun, nga Fatmira Gajta në emër të nënës së saj, Sherife Gajta, e cila njihej për mjeshtrinë e takieve.

Ajo e kishte mësuar nga e ëma këtë mjeshtri që në vogëli, për t’ua lënë trashëgim të tri vajzave të saj.

I përgatiste takijet në seri, por punonte edhe me porosi. Përgatiste të trija llojet e takieve, ato festive, apo për jetën e përditshme e plotësonte nevojat e tregut në Berat, Lushnjë e Fier, por ishte edhe vendi ku mund të gjenin këtë veshje tradicionale edhe për Shtëpinë e Kulturës Fier dhe Festivalin Folklorik të Gjirokastrës.

Nënë Sherifja i shiste takiet në pazarin pranë postës së vjetër dhe më pas, në sheshin para markatës së qytetit. Këtë traditë e vazhdoi deri në momentet e fundit të jetës, në vitet 2004 – 2005.“I duheshin dy ditë për të bërë një takie, duke punuar me orë të zgjatura.

I vizatonte vetë, i priste dhe pastaj fillonte qëndisjen e qepjen. Momenti më delikat ishte përgatitja e gajtanit me fill pambuku, apo mëndafshi dhe më pas tegeli, që duhet të ishte uniform, sa më afër njëra – tjetrës.

Ishte një proces pune që kërkonte mjeshtëri, durim dhe për më tepër, pasion”, – tregon hollësisht e bija, Fatmira.

Sot takiet e nënë Sherifes i gjejmë në muzetë e Fierit dhe Lushnjës e tani edhe në Muzeun Etnografik të Beratit.

Në Muzeun Etnografik në Berat janë ekspozuar objekte të ndryshme, si: kostumet popullore, improvizimi i një pazari të vjetër, ndërsa në katin e sipërm ndodhen disa shembuj të dhomave me funksionet përkatëse dhe mënyra e jetesës familjare të zonës së Beratit./Konica/

postbck postbck