<div id="reklama-170x600">
    <script type="text/javascript">
        window.ANConfig = window.ANConfig || {};
        window.ANConfig.placements = window.ANConfig.placements || [];

        window.ANConfig.placements.push({
            adUnitId: 'reklama-170x600',
            propertyId: '104390',
            placementId: '840783',
            data: {
            },
            onLoad: function (adUnitId) {
                console.log('1', adUnitId);
            },
            onFail: function (adUnitId) {
                console.log('0', adUnitId);
                //fallback code
            },
        });

        (function () {
            if (!document.getElementById('ap-js')) {
                var ver = new Date().toISOString().split(':')[0].replace(/\D/g,'');
                var apjs = document.createElement("script");
                apjs.type = "text/javascript";
                apjs.async = true;
                apjs.setAttribute('id', 'ap-js');
                apjs.src = "https://central.gjirafa.com/js/ap-gjanout.js?v=" + ver;
                document.head.append(apjs);
            }
        })();
     </script>
</div>

E tmerrshme: Ja ku përfunduan trupat e udhëtarëve të varfër që ndodheshin brenda Titanikut

Anija e famshme “Titanik” u fundos në natën e 15 prillit të viti 1912, rreth 740 kilometra nga toka më e afërt. Anija e parë që erdhi në ndihmë arriti një orë e gjysmë pas fundosjes së saj, shumë kohë pasi edhe viktima e fundit në oqeanin e akullt ishte tashmë e vdekur. Temperatura e ujit ishte 2.2 gradë Celsius, dhe në këtë temperaturë njeriu ka vetëm 15 minuta për të mbijetuar.

Në tragjedi, 1.517 njerëz humbën jetën dhe udhëtarët e rendit të parë kishin më shumë shanse për mbijetesë: 63 për qind prej tyre u shpëtuan.

Në Titanik, kishte 20 anije shpëtimi, të cilat mund të kishin rreth 1100 udhëtarë, që është gjysma e atyre që isshin në bord atë natë të kobshme. Kjo, megjithatë, ishte në përputhje me rregullat ligjore të asaj kohe dhe u konsiderua e mjaftueshme. Përkundër kësaj, vetëm 700 pasagjerë arritën të hyjnë në anijet e shpëtimit. Shumica e tyre e lanë anijen gjysmë të zbrazët, megjithëse kishte ende pothuajse vende të lira në secilën prej tyre.

E vërteta në lidhje me këtë fshihet tek telegramet e fshehta, autorët e të cilëve besonin se ato kurrë nuk do të bëheshin publike. Është e qartë nga ata kapiteni i një prej anijeve shpëtuese, Mekej-Benet, dëshironte të nxirrte të gjitha trupat nga deti.

Megjithatë, ai e kuptoi shpejt se anija e tij ishte shumë e vogël për 334 trupa, numri i ekuipazhit që u gjet. Pastaj ai mori një vendim të diskutueshëm: do të hidheshin jashtë trupat e pasagjerëve të varfër, atyre të klasësë së tretë, në mënyrë që të krijohej hapësirë të mjaftueshme për ata të klasës së parë dhe të dytë. Ekuipazhi mendonte se ata kishin më shumë të drejta për një funeral dinjitoz.

Nga 334 trupa të gjetura, më shumë se 100 u hodhën nga anija dhe asnjëherë nuk u gjetën në Oqeanin Atlantik. E vërteta në lidhje me këtë ngjarje u fsheh gjatë nga telegrame konfidenciale, të cilat historianët më pas i nxorrën në arkivat sekrete.

Në telegramin e parë, kapiteni shkroi: «Duhet të sillni absolutisht të gjitha trupat që ndodhen në anijet e shpëtimit»

Mackay-Bennett u përgjigj t shpejt: “Kemi regjistruar të gjitha paratë dhe pronën e vlefshme që kemi gjetur tek viktimat, a nuk do të ishte më mirë që të gjithë trupat të varrosen në det, nëse nuk ka një dëshirë të veçantë të familjeve për t’i mbajtur ata?”

Pas një korrespondencë të shkurtër, u ra dakord që trupat e viktimave të pasagjerëve të varfër të hidhen jashtë, në mënyrë që mbetjet e udhëtarëve të pasur të kthehen në familjet e tyre.

postbck postbck